Om te wennen, komen de twee broertjes eten. De oudste is 11, de jongste is 8. Ze arriveren om half drie donderdagmiddag en mijn vrouw is nog op haar werk. Ik heb de opdracht gekregen boodschappen met ze te gaan doen. Zo kunnen we erachter komen wat ze lekker vinden en vooral wat ze niet lusten.
Het mandje vulde zich. Rijst, iets vegetarisch dat er als vlees uitziet, maar het niet is. Toetjes: bitterkoekjespudding en Danone met veel kleurige snoepjes bovenop.
‘Neem ook wat te drinken,’ zeg ik.
De oudste komt met een groot blik Red Bull aanzetten, de kleine met een blikje Coca Cola Zero.
Ik ben niet ontevreden. ‘Goed zo,’ zeg ik tegen ze.
Daar denkt mijn vrouw later heel anders over. Of ik niet weet dat je van Red Bull hyperactief wordt! Of ik niet weet dat een kind dat net 8 geworden was, geen prik mag en zeker geen cola!
Nee, geen idee. Maar dat weet ik dan nu.
Waarom begin je aan zoiets?
Aan pleegkinderen dus.
Tja, om iets goeds te doen. Waarschijnlijk is dat simpele antwoord toch het enige juiste.
Mijn vrouw is 50, ik ben 54. Zij heeft een kind opgevoed dat inmiddels bijna 25 is. Ik heb nooit iets of iemand opgevoed, ben nooit verantwoordelijk geweest voor het leven van anderen. Had het gewoon te druk met mezelf, mijn baan en mijn liefhebberijen.
Mijn vrouw werkt vier dagen per week als artdirector van het blad J/M, ik ben hoofdredacteur van het weekblad Panorama en mede-eigenaar van het platenmaatschappijtje Rosa Records.
In de nazomer van 2008 staan we op de tram te wachten en zien we een affiche hangen. Het is een campagne van Spirit. Lief kindje, oproep om pleegouder te worden. We denken precies hetzelfde. We hebben een bovenmodaal dubbel inkomen en een groot huis in Amsterdam Oud-Zuid.
Als wij het niet doen, wie dan wel?
Eind oktober beginnen we aan de cursus. Eerst nog met de bedoeling om in de weekends een kind op te vangen. Maar dat verandert snel. Waarom niet full-time? En nadat we hartverscheurende verhalen horen over broertjes en zusjes die wreed uit elkaar gerukt zijn, verhalen waar mijn vrouw de tranen van in haar ogen krijgt, gaan we voor twee broertjes of zusjes. We stellen weinig beperkende voorwaarden. Mijn vrouw zit niet te wachten op pubers, ik denk dat ik niet om kon gaan met seksueel misbruikte en zwaar mishandelde kinderen.
In maart krijg ik een telefoontje. Twee zusjes in de aanbieding. Waarschijnlijk seksueel misbruikt. Weet ik zeker dat ik dat niet aandurf? Ja, weet ik zeker.
In april volgt het telefoontje waarin twee Surinaamse broertjes een pleeggezin zoeken. Hoewel de oudste redelijk in de buurt van de puberleeftijd komt, zeggen we ja.
Na onze jaarlijkse Amerika-vakantie zullen we ze ontmoeten. Terwijl we in onze gehuurde Pontiac door Oregon en Californië rijden, beseffen we allebei terdege dat dit wel eens de laatste vakantie in deze samenstelling zou kunnen zijn. Ons leven zal nooit meer hetzelfde zijn. En in ons hoofd zit die ene vraag, met hoofdletters: WE WILLEN HET, MAAR KUNNEN WE HET OOK?
Frans Lomans
Frans Lomans heeft volgens eigen zeggen nooit iets of iemand opgevoed, en is nooit verantwoordelijk geweest voor het leven van anderen. Frans is hoofdredacteur van het weekblad Panorama en mede-eigenaar van het platenmaatschappijtje Rosa Records. Op zijn blog beschrijft Frans wat er allemaal bij komt kijken wanneer er een pleegkind in huis komt.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
