Als ze de badkamer uitkomt, een strak T-shirt aan heeft of in bikini het zwembad in plonst; elke keer kijk ik argwanend naar de borststreek van mijn 11-jarige dochter. Ik speur naar ontluikende borstgroei en kan tot nu toe opgelucht ademhalen: gelukkig, nog niets te zien!
Eke vader heeft het moeilijk met het opgroeien van zijn dochter, met de metamorfose van meisje naar vrouw. Een vriend van me kwam van schrik niet meer bij toen uitgerekend op Vaderdag een puistige jongen aan de ontbijttafel verscheen. Zijn 17-jarige dochter had hem die nacht maar meegenomen naar haar kamer. Twee maanden later maakte hij een grapje bij een Indonesisch vruchtbaarheidsritueel. ‘Zullen we hier je maagdelijkheid dan maar offeren?’ vroeg hij aan dochterlief. Waarop zij tot zijn ontzetting droog antwoordde: ‘Nou pa, dan ben je daar wel te laat mee.’
Bij mij ligt de opgroeipijn nog net iets dieper: in mijn familie heerst namelijk borstkanker. Mijn oma is eraan overleden, mijn moeder toen ik 8 was, en vijftien jaar geleden mijn tante. Nichtjes hebben het ooit laten onderzoeken en er schijnt genetisch niets aan de hand te zijn, maar dat onderzoek is alweer jaren geleden en toen stond de genetica nog in de kinderschoenen. Wat zou de uitslag zijn als het onderzoek nu werd uitgevoerd?
Met het groeien van mijn dochter neemt mijn angst toe. Moeten we toch een nieuw onderzoek starten? Ik heb die vraag 11 jaar lang weg kunnen houden, heb misschien nog een paar jaar respijt, maar ergens de komende jaren zal ik het toch serieus samen met haar moeten onderzoeken.
Kinderen zijn onbevangen en onbevreesd, zonder besef van de eigen sterfelijkheid. Als vader koester je de jeugdige naïviteit en je loopt dus soms wel jaren achter de werkelijke leeftijd aan. Ik ben bang dat we door dat aanstaande onderzoek een enorme leeftijdssprong maken, ik vrees het medische circuit waarin ik met haar terechtkom…
Kleine meisjes worden zo wel heel snel groot.
Deze column is ook gepubliceerd op de site www.strijdtegenborstkanker.nl
Evert de Vos
Evert de Vos is hoofdredacteur van J/M voor Ouders. Hij woont samen met Christa en zijn kinderen Tijmen (13) en Mhina (11). Wekelijks blogt hij over het moderne vaderschap.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
