Druk

Melle komt zeggen dat hij niet meer naast Remco wil zitten. Remco zit op zijn gebruikelijke plek, rechts vooraan. Hij doet alsof hij niet ziet dat Melle zich bij mijn bureau over hem staat te beklagen. Een beetje onderuitgezakt zit hij op zijn stoel. Zijn hoofd bungelt tussen zijn schouders, met zijn kin op zijn borst en zijn blik op het tafelblad gericht.

‘Waarom wil je niet meer naast hem zitten?’ vraag ik aan Melle. ‘Ach,’ zegt Melle, nogal zelfbewust voor zijn twaalf jaar, ‘ik weet eigenlijk helemaal niet meer waarom ik ooit zijn vriend ben geworden.’ Ik knik. Melle draait zich om en zoekt een plaats naast een mooi meisje. Remco’s hoofd bungelt nog steeds en ik vind hem zielig.

Ik hou Remco in de gaten. In de pauze loopt hij met bungelend hoofd door de kantine. Ook zijn armen, zie ik nu, bungelen behoorlijk en zijn benen zwabberen. Remco voelt zich niet op zijn gemak in z’n lichaam, constateer ik. Ik zie nu hoe het lastige lichaam van Remco zich in zijn eentje door de kluwen broodjesetende kinderen beweegt, terwijl de meeste leerlingen hun pauze toch in groepjes doorbrengen. Remco vindt geen aansluiting, bedenk ik. Na de pauze komt hij met hangende schouders en mondhoeken aangesjokt bij mijn lokaal.

‘Gaat het goed?’ vraag ik.

‘Hm,’ antwoordt Remco zonder me aan te kijken.

Remco wil niet over zijn probleem praten, concludeer ik.

Ik leg mijn zorgen voor aan Remco’s mentor. ‘Volgens mij is die jongen gewoon hartstikke ongelukkig,’ vat ik mijn bevindingen stellig samen. Mentor Sep kijkt me een beetje verwonderd aan. Hij weet van niks. Ik besluit zelf tot actie over te gaan.

In de onvoldoende gemaakte overhoring vind ik een voorwendsel voor een goed gesprek met Remco. Ik leg het blaadje met de onvoldoende tussen ons in op tafel.

‘Dat is al de tweede onvoldoende, Remco. Ik vroeg me af of er iets met je aan de hand is.’

Remco slaakt een beetje een bibberende zucht.

Zie je wel.

Hij kijkt op en zegt met klem: ‘Ja.’

Ik wist het wel.

‘Ik heb het zo druk,’ gaat Remco zonder aarzelen verder. ‘Met alles wat ik moet doen. De judoselectie, drie keer per week. En gitaarles. En de schaakclub. Dan ben ik ‘s avonds best wel moe en dan lukt huiswerk niet meer.’ Opgeruimd kijkt hij me aan.

‘O. Moe. Dat kan ik me voorstellen,’ stamel ik.

‘Ik moet beter leren plannen,’ zegt Remco.

‘Ja,’ zeg ik, ‘daar moet je thuis maar eens over praten, ja.’

‘Zal ik doen,’ belooft Remco en hij beschouwt het gesprek duidelijk als beëindigd.

Ik kan het niet laten: ‘Maar, eh…  je voelt je niet, eh … ongelukkig?’ probeer ik.

Remco lacht. ‘Nee hoor. Helemaal niet. Heb ik het veel te druk voor.’