Laurens

Als Laurens lacht, dan is het omdat mijn krijtje breekt. Of omdat ik naast mijn stoel ga zitten of spetter bij het praten. Verder lacht Laurens alleen met zijn vriend Hardwin, en soms naar de twee mooie meisjes voor hem. Schrijven doet hij nooit. Praten, tegen Hardwin, des te meer. Op zachte en diep brommende toon zodat ik niets versta van wat hij zegt. En nu staat hij onvoldoende. ‘Ik weet het niet meer,’ zegt zijn moeder aan de telefoon. Ik wel, denk ik.

Als Laurens mijn les binnenkomt, wijs ik naar het tafeltje rechts vooraan. ‘Daar had ik je graag gehad.’ Met een uitdrukkingsloos gezicht kijkt hij me aan en loopt dan achter Hardwin aan, naast wie hij links achter in het lokaal plaatsneemt. Pas onder dwang en met een vuile grijns naar vriend Hardwin vindt even later alsnog de vervloekte verhuizing plaats.
Ook verder beperk ik Laurens’ bewegingsvrijheid. Niet meer praten, geen klusjes, geen groepswerk, geen gewandel. Zelfs de brave meisjes die vanwege zijn bravoure een hekel aan Laurens hebben, kijken nu af en toe medelijdend op als ik hem alweer iets verbied. Maar ik ben vastbesloten. ‘Nee, je mag niet gaan plassen.’ ‘Ja, hallo. Maar ik moet.’ ‘Eerst je werk af.’ Laurens gaat brommend weer zitten en ik vang een verwijtende blik van de kleine Kirsten. Na tien minuten probeert hij het opnieuw en ik verkoop weer ‘nee’. Na nog vijf minuten staat hij weer aan mijn bureau. ‘Als je opdrachten af zijn, mag je naar de wc.’ Laurens keert met een kwaad hoofd terug naar de boeken die nog steeds dicht op zijn tafel liggen. Kirsten vraagt zich hardop af hoe Amnesty International hierover zou oordelen.

Op een rustig moment loop ik langs de bank waarin Laurens nog steeds met hangende oogleden naar de dichte boeken zit te staren. Na de ‘bad cop’ is het nu tijd voor een ‘good cop’, besluit ik, en bij gebrek aan mankracht ben ik dat ook zelf. Ik zak op mijn hurken neer naast Laurens. ‘Ik denk dat ik wel begrijp waarom je gefrustreerd bent,’ begin ik. ‘En ik wil je wel helpen. Wil jij dat?’ Laurens draait zijn hoofd naar me toe. ‘Ik wil pissen,’ zegt hij, ‘en verder niks.’ De doorbraak in de zaak Laurens zal nog even op zich laten wachten, besluit ik, en ik loop door.

Vlak voor het einde van de les staat Laurens ineens achter in het lokaal, in gesprek met Hardwin. Ik kijk hem aan en schud van nee, hij moet terug naar zijn plek en zijn nog steeds niet gemaakte werk. Laurens kijkt terug, maar komt niet in beweging. Hardwin lacht rottig. ‘Kom op, man,’ hoor ik hem zeggen. Laurens kijkt hem even aan, dan weer terug naar mij en loopt naar de hoek van het lokaal. Zijn ogen zijn nog steeds op mij gericht als hij voor de wasbak stilstaat en zijn broek open knoopt.