Strak

Vandaag ‘hebben we project’. Alle leerlingen zullen in kleine groepen aan eigen klussen werken. Leen en ik doen drama, hoor ik als ik op school kom. Het duurt een uur voor onze groep compleet er is.

‘We wisten niet hoe laat het begon.’ Dan kunnen we van start. Of nee, toch niet, want Nadia uit 1c bedenkt zich plotseling dat ze ‘geruild had met Micha van Wiskundige Vormen’ en stuift het lokaal weer uit. Ze zal Micha hier wel heen sturen, roept ze nog over haar schouder. We beginnen met een warming-up. Als onze dertien overgebleven toneelspelers in een kring zitten en op Leens aanwijzing poses aannemen, gaat de deur open. Een jongetje met schrift en pen loopt naar binnen en neemt plaats op de laatste lege stoel in de kring. Micha, neem ik aan. Als Leen klaar is met zijn laatste pose, neemt het jongetje het woord. ‘Ik wilde even weten wat jullie favoriete gerecht is.’ Leen en ik kijken elkaar aan. ‘Voor de schoolkrant,’ voegt het jongetje eraan toe, en wiebelt ongeduldig met zijn balpen tussen zijn vingers. ‘Risotto,’ zeg ik. ‘Wegwezen,’ zegt Leen.

In de anderhalve dag die erop volgen maken onze toneelspelers een scène. Dat wil zeggen, als ze niet toevallig even weg zijn ‘voor Videoportret’ of ‘omdat Dinges mijn iPod nodig had voor Muziek’. Op vrijdagmiddag, als de schoolkrant blijkbaar klaar is en ik al drie keer de rondhangende redacteuren voor ons lokaal heb moeten wegsturen, maken we van de losse scènes een voorstelling. ‘En daarbij is het van belang dat je publiek geboeid blijft,’ legt Leen uit. ‘Het moet dus allemaal heel strak in elkaar zitten.’ ‘Strak man,’ doet Carel leuk en de rest lacht. Het duurt weer 3 minuten voordat ze stil zijn. ‘Ik zei dus: strak,’ gaat Leen verder.  ‘Dat betekent dat we goede afspraken maken over hoe je opkomt en weer afgaat.’ Marja zit met haar neus tegen het raam geplakt te flirten met een werkeloze schoolkrantverslaggever op de gang en Romeo maakt daarvan dan weer foto’s met z’n mobiel. Ik kan het niet meer hebben en schreeuw. Iets met verdomme en aandacht en het fatsoen opbrengen.

Anderhalf uur later spelen onze pupillen in een volle aula met overgave hun strak geregisseerde echtelijke ruzies en keukentafel-taferelen. Alle op- en afgangen die het laatste uur onder mijn militaristische bewind en op aanwijzing van de schorre Leen nog gerepeteerd zijn, gaan goed. Trots zwaai ik vanuit de zaal naar mijn sterren. Ze oogsten applaus, laten alle rekwisieten nog op het podium uit hun handen vallen en rennen terug naar hun bankje in de zaal, alwaar ze zich meteen omdraaien om hun opwinding met de achterburen te delen. Alleen Carel kijkt naar de muzikanten, die zich inmiddels op het podium installeren. Er wordt gehannest met snoeren en ruzie gemaakt over een elektrische gitaar. Ook schijnt er een bandlid te missen. Met een afkeurend gezicht zit Carel het te bekijken en draait zich dan naar me om. ‘Dat had wel wat strakker gekund, hè?’