Bosbeken en bergweides

‘Ik doe ook een stuk,’ brult Mart ineens dwars door mijn verhaal over leesstrategieën. ‘Ik speel namelijk klassiek piano. Ha! Had je niet gedacht, hè?’ Nee, dat had ik niet gedacht. Ik geloof het trouwens ook niet, zeg dat Mart zijn kop moet houden en geef hem even later, als dat niet lukt, een grote stapel strafwerk. Irritant pruttelt hij na, in de opening van de deur: ‘Maar ik moet nog oefenen voor vanavond.’

Vanavond is de muziekavond. De koffers, waarmee de gymnasiasten al de hele dag door de school sjouwen, hebben de vreemdste vormen. Het schijnen cello’s, contrabassen, een enkele dwarsfluit en veel elektrische gitaren te zijn. Maar ook een hammondorgel en een pedaalharp.

Om half negen is de kantine vol met serpentines en ouders. Onhandig praten een sprieterig meisje en een klein jongetje in microfoons. ‘Nou, het belooft een … euh… muzikale avond te worden,’ zegt het meisje. ‘Ja,’ zegt de jongen, en hij loopt alweer het trappetje af, om onderaan de eerste pianist een duw in zijn rug te geven. Gelukkig kondigt het meisje hem aan: ‘Hier is dus Leo en hij speelt een stuk met een moeilijke naam.’

Er komen nog een heleboel muziekstukken met moeilijke namen voorbij. Aan de hand van de flitsende camera’s lokaliseer ik de trotse ouders en opa’s en oma’s in de zaal. Een mevrouw in een duur broekpak zit gehurkt voor het podium met een videocamera en verliest bijna haar evenwicht als haar dochter (met moeilijke naam) juist aan een vioolsolo (met moeilijke naam) begint.  ‘Wat hebben we veel talent, hè, hier op school?’ fluistert de conrector me toe, en in het donker zie ik zijn ogen glimmen. En ja, ook ik ben onder de indruk van de stoet mini-Soerjadi’s die aan me voorbijtrekt.

Als Mart het podium beklimt, schuif ik even op mijn stoel. Wijdbeens en met stoer verende pas is hij wel degelijk op weg naar de pianokruk. Daar aangekomen hijst hij met gespeelde nonchalance zijn oversized broek nog eens even lekker op. Hij kijkt de zaal in, checkt of zijn chick wel naar hem kijkt, haalt zijn schouders op en oogst een lach. Dan gaat hij zitten, zet zijn bladmuziek neer en zijn handen op het klavier.

Zachtjes begint hij te spelen. Romantisch buitelen snelle, zoetje akkoordjes over elkaar heen. Klaterend stroomt de muziek over onze hoofden. Ik wieg een beetje op mijn stoel en denk aan kabbelende bosbeekjes, frisgroene bergweides en zonsondergangen. Aan kleine konijntjes en bubbelende champagne. Aan wind in mijn haren en eeuwige liefde. Ik doe mijn ogen weer open, en kijk even om me heen, bang dat de bosbeken en bergweides aan me af te zien zijn. Dan kijk ik weer naar Mart, die net de laatste deinende klanken aan de piano ontlokt. Subtiel slaat hij het laatste akkoord aan en ik slaak een diepe zucht. Mart knipoogt nog even naar zijn vriendinnetje en springt van het podium af. Ik vraag me af of ik hem ooit nog strafwerk zal kunnen geven.