‘Wat is er nou speciaal aan Nieuwjaar?’ vroeg ik mijn 8-jarige pleegzoon terwijl we naar de tram liepen. Hij was dezer dagen een beetje stil en nadenkend, dus ik dacht hiervan te kunnen profiteren.
‘Vuurwerk,’ zei Koekie zonder een seconde na te denken.
‘Ja, correct,’ zei ik, ‘maar dat bedoel ik niet.’
‘Wat dan?’ vroeg hij.
‘Het mooie van een nieuw jaar is dat mensen dan plannen maken, dat ze goede voornemens hebben, dingen die ze in het nieuwe jaar beter willen doen dan in het oude jaar. En ze zeggen welke wensen ze hebben. Begrijp je?’
‘Ja,’zei hij.
‘Dus wat zijn jouw wensen en voornemens?’ vroeg ik.
Hij dacht even na en sloeg toen genadeloos toe met zijn grootste wens. ‘Ik wil dat jij stopt met roken,‘ zei hij.
‘Ja, oké,’ zei ik. ‘Maar dat is geen goed voornemen van jezelf.’
‘En ik wil dat Céline ophoudt met wijn drinken,’ ging hij onverstoorbaar door.
‘Heel goed,’ zei ik, over deze tweede wens al beduidend enthousiaster dan over de eerste. ‘Maar nu moet je een voornemen van jezelf bedenken.’
Hij dacht zo’n twintig seconden na en zei: ‘Ik wil dat ik beter ga luisteren.’
‘Kijk, dat is nou eens een echt goed voornemen,’ zei ik tevreden over zoveel zelfkennis bij een 8-jarige. ‘Want luisteren, dat doe je gewoon niet. Dat vind je het moeilijkste wat er is.’
Zelf had ik in mijn hoofdredactioneel stukje in Panorama ook een lijstje gemaakt met goede en niet zo goede voornemens. Zo was ik van plan in 2010 minstens 25 sigaretten per dag te gaan roken. Maar wat me het meest verbaasde in mijn eigen lijstje was datgene dat ik als eerste optikte onder het kopje ‘pleegzoon’.
‘Ik lijk nu op al die andere vaders en moeders aan wie ik me mijn hele leven geërgerd heb, omdat ze altijd oeverloos aan het zeuren waren over hun kinderen. Ik ben nu ruim een half jaar verantwoordelijk voor een 8-jarige pleegzoon en ik kan er dagen en nachten over praten, zijn welzijn is belangrijker dan het mijne en dat van mijn vrouw. Als het moet zal ik in 2010 geen seconde aarzelen iedereen die hem wat aandoet te vermoorden.’
Beetje cru geformuleerd wellicht, maar het raakte wel de kern. Want dit was wat er gebeurd was met mij. En dat van die moord, daar is geen letter van gelogen. Ik heb gezien wat er in een half jaar kan gebeuren met een mens. Ik heb tot mijn verbazing gezien hoe snel Koekie zijn verborgen talenten kan aanboren: zwemmen, pianospelen, dansen, knutselen, goed Nederlands praten (ik heb ook gezien trouwens dat je iemand niet kunt leren van lezen te houden, daar heeft hij nog steeds een gruwelijke hekel aan). Maar wat ik vooral heb gezien is hoe belangrijk iemand in korte tijd in mijn leven kan worden. En hoe eigen hij inmiddels aanvoelt.
Een van de meest schokkende ervaringen was dat ik laatst zijn met poepstrepen besmeurde onderbroek uit een hoek van de badkamer viste, die in mijn handen had en ernaar keek. Ik vond dat niet vies.
Hopelijk sla ik in dezen niet door. Daarom vind ik het wel goed dat ik geen seconde overwogen heb de eerste en grootste wens van Koekie in te willigen. Misschien ga ik, om mijn onafhankelijkheid te tonen, in 2010 wel 35 sigaretten per dag roken.
Frans Lomans
Lomans (54, hoofdredacteur van Panorama, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (50, artdirector van J/M en moeder van de 24-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
