Bestaan er speciale puberklokken? Klokken die ongeveer een half uur voor het moment waarop ze iets moeten gaan doen – wat dan ook – beginnen met in masseren? Die op motiverende doch uiterst vriendelijke toon het kind in kwestie verzoeken zich klaar te gaan maken.
Maar geen haast, hoor, hij heeft nog 30 minuten. Na tien minuten informeert de puberklok belangstellend of het al op schiet. Of-ie überhaupt al iets heeft gedaan om weg te komen. Om dan vervolgens om de vijf minuten in oplopende stadia van wanhoop en volume de boodschap te herhalen: nog 15 minuten, nog 10, nog 5. Vooruit dan maar weer: nog 15 minuten, nog…
Als ze zouden bestaan, zou ik er direct tien kopen en mijn hele huis ermee volhangen. Maar vooralsnog ben ik zelf de puberklok. Om kwart voor zeven ’s ochtends ga ik af. Eerste missie: mijn oudste zoon uit zijn diepe slaap zien te krijgen. Om elf uur ’s avonds zou ik op slaapstand kunnen, ware het niet dat ik tot zeker kwart voor twaalf om de tien minuten mijn koekkoek moet buitenhangen om oudste zoon ín slaap te krijgen. In de tussentijd heb ik een paar keer de cyclus van belangstellend eerste stadium naar wanhopig schreeuwend laatste stadium doorlopen.
Het lukt ze niet, op tijd komen. Ja, als het écht moet, gaat het goed. Ze zijn stipt op tijd op school: de angst voor corvee of nóg vroeger opstaan blijkt een geweldige stimulans. Maar daarmee hebben we het wel gehad. Thuiskomtijden, etenstijden, slaaptijden, computertijden… ze zijn allemaal rekbaar. Met de wijzers van de klok mee, dan. Nooit terug.
Puberklok zijn bevalt me niet goed. Ik raak er zwaar door gestrest. Hoe nonchalanter zij met de tijd omgaan, hoe verbetener ik word. Ik sis al van woede en frustratie als ik alleen nog maar een afspraak met ze heb gemaakt. Want ik ga er al bij voorbaat vanuit dat ze zich er toch niet aan zullen houden. Met als gevolg dat ik de minuten wegkijk en onmiddellijk ga ratelen als ze ook maar één seconde te laat zijn.
Ze vinden me een stresskip. Gelijk hebben ze. Ik zou nog wat van ze kunnen leren. Ongehinderd door enig besef van tijd is het leven voor hen één groot relaxmoment. Van haastige spoed hebben ze nog nooit gehoord. Dat moet wel altijd goed zijn.
Dat moest ik maar eens na gaan doen. Wie zegt dat tieners niet om 10 uur ’s avonds nog kunnen dineren.
Laterzzzzzzz!
Anne Elzinga
J/M-redacteur Anne Elzinga is getrouwd met Ronald en moeder van een dochter (19) en twee zonen van 15 en 12 jaar.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
