Verdeeld

Thibeau zwaait met een cd‘tje als ik kom aanlopen. ‘Gelukt!’ zegt hij. ‘Klootzak,’ zegt Lars tegen Thibeau. En als ik mijn wenkbrauwen optrek snel daarachteraan: ‘Ja, ‘t is gelukt.’
Thibeau, Lars, Maurits en Lennard hebben me de hele week lastiggevallen met slappe smoezen, die mij ertoe moesten brengen om ze uitstel te verlenen voor hun filmproject. Mexicaanse griep, tennistoernooi en de obligate vastgelopen computer passeerden de revue. Ik hield mijn poot stijf en de inleverdatum ongewijzigd.

‘Goed zo,’ zeg ik maar, en ik laat 4E het lokaal binnen. Terwijl de klas zich installeert, zetten de filmmakers nog snel even wat software op de computer. Met z’n vieren staan ze om het scherm. Af en toe wordt er een stomp uitgedeeld of sissen ze elkaar iets toe. Als na enkele minuten alles werkt, kondigt Thibeau de zaak aan. Terwijl hij het publiek nog wat details over de filmplot meegeeft (‘anders snappen jullie het straks niet’), staan de andere drie hem met hun handen in de broekzakken kwaad aan te gluren.

Als de film afgelopen is en het licht weer aan, komt Lars het logboek van het project brengen. Hij legt het schema voor me en buigt zich er dan zelf overheen. ‘Kijk,’ zegt hij met gedempte stem en hij wijst naar de onderste regel: ‘Thibeau zou de montage doen. Maar dat deed hij dus niet en toen heb ik er vannacht tot drie uur aan gewerkt.’ Hij kijkt de klas in. Van achterin slaat Thibeau gade hoe Lars hem erbij lapt. ‘Ik zal er rekening mee houden,’ beloof ik. Lars loopt terug naar zijn plaats, waar Thibeau op ingehouden toon tegen hem begint te schelden. Lars snauwt zachtjes terug. ‘Mannen, vecht het later even uit,’ probeer ik opgewekt. Ik begin aan een moeilijke leestekst, waar Thibeau en Lars niets van meekrijgen, omdat ze de rest van de les op fluistertoon zitten te bekvechten. Soms zijn het net kleuters.

Zuchtend plof ik aan het eind van de dag naast Wim neer, die nog toetsen na zit te kijken. Hij laat me even zaniken. ‘Het is niet eerlijk van die luie gluiperd. Maar aan de andere kant, ik weet ook niet wat er van dat brave verhaal van Lars klopt. Wat moet ik daar nou mee?’ Van boven de proefwerken meldt Wim dat hij wel een idee heeft.

En dus moeten de jongens na de volgende les even blijven. ‘Ik heb jullie cijfer voor de filmopdracht. Een 27,2.’ Vier paar ogen kijken me glazig aan. ‘Dat zijn vier 6,8-en. Maar omdat ik niet kan inschatten hoe jullie het werk verdeeld hebben, kan ik het cijfer ook niet verdelen. Dat moeten jullie maar doen. Jullie hebben tien minuten en de uitkomst moet unaniem zijn.’ Ik verlaat het klaslokaal en blijf op de gang staan luisteren naar de oorlog die uit zal breken, me verheugend op de spectaculaire blog die ik hierover zal schrijven. Ik hoor Lars zeggen: ‘Nou, ik heb wel een beetje overdreven.’ Het blijft even stil, dan bromt Thibeau: ‘Ja, maar het was ook een kutactie van mij.’ Lars: ‘Sta jij met een 6,6 nog voldoende?’ Thibeau: ‘Ja. Dan krijg jij dus een 7. Top.’ Ik loop terug naar binnen en krijg nog net mee hoe de jongens elkaar op de schouders timmeren. Soms zijn het net grote mensen.