Op de eerste pagina van het rapport van onze 8-jarige pleegzoon lees ik: ‘Luisteren: Dit kan nog veel beter. Nu helaas nog onvoldoende.’
Als we de pagina omslaan, komen we bij de werkhouding en daar duiken veel M’s op. De M staat voor matig. Aandacht/concentratie, taakgerichtheid, verzorging werk. De pagina wordt nog wat opgesierd doordat bij omgaan met regels en bij tempo het kruisje tussen matig en voldoende staat.
Mijn vrouw had me ’s morgens al gebeld. Ze had toen ze Koekie naar school bracht, het rapport meegekregen. ‘Niet best,’ zei ze.
Ik zei dat ik al zo’n vermoeden had, want toen ik hem laatst gevraagd had of er een goed rapport aankwam, zei hij: ‘Nee, niet goed. Fout.’
Ik was wat gewend, want het laatste rapport op zijn vorige school bevatte alleen maar onvoldoendes. Dus uiteindelijk, toen ik het hele rapport had doorgenomen viel het me nog alleszins mee. De rampzalige resultaten zaten vooral in het begin. De rekenlijst had veel voldoendes en een enkele ruim voldoende. De afdeling dans leverde zelfs een goed op bij creativiteit, hoewel zijn inzet daar weer matig was. Een lui, maar creatief kereltje, concludeerde ik. Dat werd weer gecompenseerd door zijn inzet bij bewegingsonderwijs; die was goed. En op de een na laatste pagina troffen we de eerste en enige uitstekend aan. Die beoordeling kreeg hij voor de vaardigheid bij handvaardigheid/textiele werkvormen. Zou dat borduren zijn?
Ik zei tegen Koekie dat hij bij me aan tafel moest komen zitten, zodat we samen het rapport konden doornemen. Daar had-ie niet veel zin in, maar hij kwam toch maar achter de piano vandaan. We begonnen achteraan met het sterke gedeelte. ‘Best goed,’ zei ik. Maar hij begreep natuurlijk ook wel dat naarmate het gesprek vorderde, de boodschap minder vrolijk werd. Hij pakte een kussen en verborg daar zijn hoofd in. Ik praatte door en zei dat er nu één ding belangrijk was: dat hij eens ging luisteren en gewoon het werk deed dat hem opgedragen werd, zonder alleen maar zijn eigen ding te willen doen en zonder dat hij zich door van alles en nog wat liet afleiden. ‘Beloof je dat je dat gaat doen?’ vroeg ik hem. Door het kussen heen dacht ik een ‘ja’ te horen.
‘Koekie, luister,’ zei mijn vrouw. ‘Het goede van dit rapport is dat het alleen maar beter kan.’ En toen verdween het kussen en konden zijn tranen opdrogen.
Tijdens het tienminutengesprek waren juffrouw Janneke, juffrouw Willemien, mijn vrouw en ik het snel eens. Wij herkenden alles wat ze in het rapport hadden geschreven, maar wilden graag twee dingen horen. Dat hij toch een beetje vooruitgegaan was en dat hij het heus wel kon als hij zijn best deed. Die bevestiging kregen we.
Ik zei ook nog: ‘Koekie is voor jullie veruit het lastigste jongetje van de groep hè.’ Ze moesten beiden lachen.
Juffrouw Janneke vertelde als reactie op mijn opmerking nog dat ze weliswaar regelmatig streng moest optreden tegen hem, maar dat ze hem ook wel eens knuffelde als hij iets goed deed.
En zo is het maar net met Koekie. Hoe vaak hij je ook het bloed onder de nagels vandaan haalt, hij slaagt er ook steeds weer in om je hart te laten smelten. Want, zo weten we ondertussen honderd procent zeker: het is gewoon een goede jongen.
Maar verdorie, volgende keer moet zijn rapport wel een stuk beter zijn.
Frans Lomans
Lomans (54, hoofdredacteur van Panorama, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (51, artdirector van J/M en moeder van de 25-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
