Het duurde een week voordat de roddel over mijn stukjes doorgesijpeld was van de vierde klas, via de derde, naar de tweede. Deze week staan daarom aan het begin van iedere les tweedeklassers aan mijn bureau. ‘Klopt het dat jij een blog over ons schrijft?’ ‘Ik schrijf stukjes over hoe het is om lerares te zijn, ja.’ Ogen worden groot, schouders gaan naar achteren, en dan komt steeds dezelfde vraag: ‘Mag dat zomaar?’

Hard trappend fiets ik naar huis. Mag dat zomaar? Mag ik zomaar schrijven over wat ik beleef, bedenk, betwijfel en bereik? In mijn hoofd klinken de verontwaardigde vragen aan mijn bureau nog na. ‘Hebben wij soms geen recht op privacy?’ en ‘Moet je niet eerst toestemming aan ons vragen?’ Ook is de eerste leerling zich al komen melden met de mededeling dat hij zijn woorden en daden als zijn intellectueel eigendom beschouwt, en dat hij die dus niet terug wenst te lezen in een blog. Ik dacht dat ik stukjes schreef over mezelf. Maar ik had het mis. Er draait hier helemaal niets om mij. Mijn stukjes gaan over mijn leerlingen, vinden mijn leerlingen.

Een dag zit ik met mijn laptop op de bank. Ik wil beschrijven hoe ik ‘s ochtends verlegen en verbouwereerd tegenover een leerling heb gezeten. ‘Het is gemeen,’ had hij gezegd, totaal overstuur van het feit dat hij in één van mijn stukjes voorkwam. Dat ik dat niet naar bedoeld heb, probeerde ik uit te leggen, dat ik hem juist een hele leuke en bijzondere jongen vind. Maar zijn verontwaardiging was niet weg te nemen: ‘Het voelde als honderd messen in mijn rug.’ Ik typ een stukje, totdat ik aankom bij het deel van het verhaal waarin ik de jongen heb moeten beloven nooit meer over hem te schrijven. Ik delete het verhaal. Ik begin aan een andere tekst, over hoe ik hoorde dat Mirna een zusje kreeg. Ik ben halverwege als ik me voorstel hoe Mirna volgende week stampvoetend een verklaring zal komen eisen. Het document gaat in de prullenbak. Ik doe nog een poging om te beschrijven hoe mijn verjaardag op school was, maar laat Cytra en Michiel uit het verhaal, omdat ik denk dat ze een hoofdrol niet op prijs zullen stellen. Het wordt een slecht verhaal.

Ik schenk mezelf maar een wijntje in. Ik moet lachen als ik de laptop dichtklap en me bedenk: ze hadden gelijk, m’n leerlingen. Alles draait om hen.

Maria Leuk

maria100Maria Leuk (1984) is docente Duits, na de zomervakantie verruilde ze een zwarte scholengemeenschap voor een wit gymnasium in Amsterdam.

Website: www.marialeuk.nl

J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.