Ik heb last van een obsessieve drang naar totale controle over mijn kinderen. Herkent u dat? Het liefst wil ik elke minuut van de dag weten waar zij zijn, met wie zij zijn, wat ze doen, met wie ze dat doen en hoe ze het doen. Big Mother is Watching You, kids!
Af en toe neemt deze dwangneurose bijna krankzinnige vormen aan. Ik moet me bedwingen om niet als een zesderangse Sherlock Holmes al hun gangen aan een minutieus onderzoek te onderwerpen. Het liefst zou ik me met nepsnor, morsige regenjas en krant-met-ooggaten opstellen op alle verdachte plaatsen delict. Het dorpspleintje, waar de oudste zoon chillt met vrienden; de disco, waar mijn dochter geheimzinnige feesten bijwoont die duren tot het moment dat ik alweer naar mijn werk ga, of de snackbar waar de jongste bijna dagelijks een bal gehakt achterover slaat. Wat ik ermee wil bereiken? Zien hoe ze zijn onder leeftijdgenoten. Wat voor mensen het zijn.
Zo zou ik het op feesten en partijen verkopen. Kijk eens, wat een betrokken moeder ik ben! Ik ben zomaar bereid mij in mijn bloemetjesjurk onder hippe jongeren te begeven! Maar op deze plek moet ik eerlijk zijn. Want het gaat me echt niet alleen om observatie van hun vorderingen op relationeel en psychologisch gebied. Stiekem ben ik gewoon doodordinair op zoek naar bewijzen van mogelijk puberaal wangedrag. Roken, blowen, wildplassen, zuipen, pilletjes, promiscue seks.
Niet dat ik echt reden tot zorg heb. Maar toch… zo nu en dan vind (of vond) ik kleine plastic zakjes van de coffeeshop met ondefinieerbaar bruin schaamhaar, vervalste schoolpasjes met een foto van een mij totaal onbekend – ouder – kind of in kleren verpakte flessen wodka. Daar wordt een moeder niet rustiger van. Daar wordt deze moeder zelfs obsessief dwangneurotisch van. Ik denk direct dat ze a) drugsverslaafd, b) aspirant-crimineel en c) beginnende alcoholist zijn. Van mijn dochter weet ik inmiddels dat het allemaal is goed gekomen. Maar mijn zoons zitten nog in de kwetsbare leeftijd.
Inmiddels hebben zij hun les geleerd. Ze laten zich niet makkelijk betrappen op misstappen. Hun kamers zien er heel onschuldig uit. En mijn oudste zoon mag ik ook niet meer zoenen (de ultieme rook- of dranktest) als hij na weer zo’n in nevelen gehuld avondje uit thuiskomt. Sterker nog, ik krijg de kans niet eens, want als we niet opletten rent hij in één keer van de voordeur naar zijn slaapkamer. Soms maakt hij in de gang een korte tussenstop voor mijn vraag hoe het was. ‘Gewoon, leuk’ is zijn langste antwoord. Wat hij precies heeft gedaan, met wie hij dat precies heeft gedaan en hoe hij het precies heeft gedaan… ik kan er alleen maar naar raden.
Waarschijnlijk zijn mijn fantasieën veel wilder dan hun daden. Waarschijnlijk zijn ze gewoon modelpubers. Maar ja, dat weet ik niet zeker. Om daar achter te komen zal ik toch echt wat hoger-niveau speurwerk moeten verrichten.
Anne Elzinga
J/M-redacteur Anne Elzinga is getrouwd met Ronald en moeder van een dochter (19) en twee zonen van 15 en 12 jaar.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
