We schuiven aan bij de Functionele Familie Therapie, in een naargeestig groot gebouw. Met Anna van de reclassering, een psychiater en de therapeut. ‘Ze hebben nogal wat mensen opgetrommeld,’ grinnikt Zoon in de gang.
Het is de eerste sessie en het is aftasten. De therapeut opent met aan ons te vragen hoe ze zal beginnen. Zoon: ‘Vertel maar wat we hier gaan doen, hoe vaak en hoe lang.’ Therapeut legt uit dat Zoon hier niet zelf in therapie is. We gaan werken aan het verbeteren van de communicatie tussen Zoon en ons. Zodat we samen regels gaan afspreken waar we ons allemaal goed bij voelen.
Daar breekt Zoon in, het wordt hem te vaag. Hij legt uit dat hij binnenkort aan het hbo gaat studeren en daar elke dag heen zal gaan. Hij is van plan dan ook elke dag als hij thuiskomt te gaan studeren. Om daar genoeg tijd voor te hebben, heeft hij nu net geregeld dat er een tweede pizzakoerier komt. Zelf werkt hij dan alleen nog op vrijdag, zaterdag en zondag. Vier dagen in de week zal hij ´s avonds met ons eten. En hij gaat ook nog naar de sportschool. Alles heeft hij nu voor elkaar.
We zijn heel trots op Zoon. Hij brengt zijn plannen helder naar voren en dat doet hij op zijn geheel eigen wijze. Hij legt ook uit dat hij nu eenmaal logisch denkt en niet begrijpt wat wij hier aan tafel verder dan nog van hem willen.
Een ingewikkelde discussie volgt. Over dat wij het moeilijk vinden dat Zoon alleen tegen ons praat aan het einde van de dag, als hij al heeft geblowd. Dat wij ons voortdurend aanpassen en voorzichtig zijn om het broze contact niet te verbreken. Vertwijfeld vraagt Zoon wat we dan eigenlijk willen. Moeten er nog meer ontmoetingen zijn dan vier keer per week samen eten en kunnen we daar dan regels voor opstellen? Zelf weet ik het ook niet meer. Wat ik echt wil, is voelen dat hij ook van mij houdt. Maar dat kan ik hem niet vragen. Helemaal zelfstandig heeft hij allerlei beslissingen genomen om zijn leven op de rails te krijgen. Is dat niet genoeg? Wat doen we hier eigenlijk? Als de therapeut gaat uitleggen dat het contact tussen ons schuurt, haak ik ook af.
Het concrete antwoord op wat deze therapie gaat opleveren krijgt Zoon niet, en wij ook niet trouwens. De therapeut benadrukt dat we dat zelf bepalen. En dat er geen verplichting is, wat wij willen is belangrijk. Willen, willen, zegt Zoon. Moeten zul je bedoelen, het moet van de rechter. En anders zat hij hier niet.
Ilse
Ilse beschrijft hoe haar zoon van 17 in aanraking komt met politie en justitie, en hoe dat verder gaat. Ilse woont samen en heeft een zoon en twee dochters.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
