‘Ben je zenuwachtig?’ vroeg ik onze 8-jarige pleegzoon.
Het was de ochtend dat hij moest afzwemmen voor zijn A-diploma.
‘Ja,’ zei hij, hoewel hij niet echt een nerveuze indruk maakte. Het ontbijt ging er snel en soepel in, hij kletste er lustig op los.
Nee, er was er maar één echt zenuwachtig. Ik.
Iedereen had me ter geruststelling steeds opnieuw meegedeeld dat afzwemmen een formaliteit was, maar ik weigerde dat te geloven. Ik zag Koekie zinken met zijn kleren aan, ik zag hem kopje ondergaan bij het watertrappelen, ik zag hem aan de kant staan terwijl hij het water niet in durfde. Ik zat, kortom, verstrikt in een nachtmerrie.
Naarmate het moment dichterbij kwam, werd het erger. Toen hij samen met Lucas, de andere afzwemmer, aan de rand van het zwembad stond en luisterde naar de instructies van de juf, keerde mijn maag zich om. Dat kleine, dappere zwarte jongetje deed voor het eerst van zijn leven examen. Hij had voor het eerst de kans een echt diploma te halen. Ik keek naar hem en de rillingen liepen over mijn rug. Ik draaide me om, drentelde op en neer, ging naar de wc, rookte buiten een sigaret, ging weer naar de wc, rookte nog een sigaret. Af en toe wierp ik een blik in het zwembad. Het ging, voor zover ik kon beoordelen, eigenlijk best goed.
Het afzwemmen vergde een half uurtje, maar het leek wel twee dagen te duren. Drie keer dacht ik dat ik een hartaanval kreeg. Maar uiteindelijk was het dan zover. Hij stond naast Lucas, en de zwemjuf overhandigde hen het diploma. Mijn vrouw fotografeerde en filmde uit alle hoeken en ik… ik kreeg tranen in mijn ogen, draaide me om en zei tegen mezelf: ‘Lomans, verman je!’ Dat hielp niet.
Toen hij naar me toekwam met zijn diploma in de hand, kuste ik hem, omhelsde ik hem, knuffelde ik hem. Het was het gelukkigste moment uit mijn leven. Ik wilde hem niet meer loslaten.
Goh, wat had ik altijd een hekel aan ouders die maar niet ophielden met zeuren over hun kind. Het leek wel of ze zelf opgehouden waren met leven en hun eigen geluk afhankelijk was geworden van een kind. ‘Get a life!’ wilde ik die vaders en moeders toeschreeuwen. Ik overwoog ze gewelddadig door elkaar te schudden. Wat waren dat betreurenswaardige mensen!
Nou, dat ben ik nu dus ook. Ik heb een kind in de schoot geworpen gekregen dat ik belangrijker vind dan mezelf. Mijn grootste geluk is het zwemdiploma A. De wereld kan instorten, ze mogen me ontslaan, wat dan ook; zolang het goed gaat met Koekie, gaat het goed met mij.
Ik ben een watje geworden.
En het erge is dat ik dat helemaal niet erg vind.
We liepen terug naar school met de hele groep. Hij hield het diploma stevig vast, met beide handen. Hij had wat bereikt en dat had hij helemaal alleen gedaan. Het voelde als een mijlpaal. In zijn leven, maar (sorry!) vooral in het mijne.
Frans Lomans
Lomans (54, hoofdredacteur van Panorama, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (51, artdirector van J/M en moeder van de 25-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
