Onze 8-jarige pleegzoon kan er niet tegen als mijn vrouw en ik ruzie hebben. Die moet van hem op stel en sprong bijgelegd worden. Dan pakt hij ons bij de hand en moeten we kussen. ‘Optillen,’ zegt hij. Of: ‘Ik ook.’ En dan staan we dus met zijn drieën te kussen. Waarschijnlijk begon veel van zijn ellende met ruzie. En uiteindelijk leidde dat ertoe dat hij weer moest verhuizen. Dus heeft hij nu de rol van grote vredestichter op zich genomen.
Het zou zwaar overdreven zijn om te beweren dat de meeste conflicten die ik met mijn vrouw heb, over hem gaan. Ik ben een geboren ruziemaker en ook mijn vrouw vindt dat ze altijd gelijk heeft en is ervan overtuigd dat alles veel beter gaat als iedereen zonder discussie haar bevelen opvolgt. Dus ruzie was er ook al in overvloed voordat Koekie bij ons kwam wonen.
Maar eerlijk is eerlijk: wij kijken heel anders tegen opvoeden aan. Hoe houd je een huwelijk in stand, terwijl je bezig bent met het grootbrengen van een kind, vraag ik me de laatste tijd dan ook wel eens af.
Onnozel voorbeeldje: het avondeten.
Mijn vrouw is keurig opgevoed, goede manieren en zo. Zij weet hoe ze zich aan tafel moet gedragen. Onze Koekie had, toen hij kwam, geen idee wat hij moest doen aan tafel, behalve zo snel mogelijk het eten naar binnen schrokken voordat iemand anders zijn portie had ingepikt. En ikzelf kom uit Limburg, dus ik ben in de verste verte geen voorbeeld. De enige eetwet waarmee ik opgevoed ben, is dat ik pas van tafel mocht als mijn bord leeg was.
‘Koekie, rechtop zitten!’ zegt mijn vrouw met luide stem. ‘Niet zo raar doen met je mes!’ roept ze. ‘Hand weg onder je hoofd!’ zegt ze.
‘Doe eens een beetje relaxed,’ zeg ik dan tegen haar.
‘Ik ben relaxed!’ antwoordt ze met een vuurspugende stem.
‘Bord leeg eten!’ zeg ik daarna tegen Koekie in wat een goede imitatie van mijn vader is..
‘Hoeft niet,’ zegt mijn vrouw.
Zo gaat dat dus.
Ander voorbeeld: naar bed gaan.
Ik vind dat hij elke dag om acht uur in zijn bed moet liggen. Mijn vrouw is daar veel flexibeler in. ‘Laat hem nou, het is gezellig,’ zegt ze. Of: ‘Hij hoeft morgen niet naar school.’ Waarop ik haar toesnauw: ‘Niks mee te maken.’ Ook dat verhoogt de stemming niet.
En zo zijn er nog wel 147 kleine en heel kleine voorbeelden, die samen toch een behoorlijke aanslag op ons huwelijk zijn.
Nog eentje dan. Mijn vrouw kan wild-enthousiast worden als hij op het balkon balletpasjes aan het oefenen is. Mijn gezicht wordt dan één grote zorgelijke frons. Ook zijn interesse in het vak van dameskapper zorgt bij mijn vrouw voor beduidend meer vreugde dan bij mij.
Omdat ik, voor Koekie vorig jaar permanent onderdeel van mijn leven werd, nimmer opgevoed heb, vind ik het allemaal bar moeilijk. Mijn vrouw heeft haar ideeën, ik de mijne, Koekie de zijne. Op het werk is het allemaal een stuk makkelijker, daar ben je de baas of niet. In een driepersoonshuishouden is het een voortdurend zoeken naar compromissen, je neerleggen bij een beslissing van de ander. Eigenlijk zou ik ook thuis het liefst iemand tot directeur benoemen. Dat zou het leven een stuk overzichtelijker maken. En de kans op een scheiding tot een minimum beperken.
Frans Lomans
Lomans (54, hoofdredacteur van Panorama, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (51, artdirector van J/M en moeder van de 25-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
