Er zijn twee soorten moeders. Supermom is een übermoeder. Die heeft geen cursus Positief Opvoeden nodig: dat komt haar gewoon aanwaaien. Supermom schiet nooit uit haar slof, blijft altijd redelijk en kan elk puberprobleem aan. En dan heb je Badmom. Te herkennen aan de lichtelijk verdwaasde blik in de vermoeide ogen en de aarzelende tred. Zij heeft het Negatief Opvoeden uitgevonden. Ze krijst, ze dreigt, ze soebat, en mist elk gezag over haar kind. Ze heeft zich in haar droeve lot geschikt. Opvoeden? Ze zal het nooit leren. Welk type moeder je wordt, ligt niet aan je genen of je opvoedkwaliteiten. Het is je kind dat bepaalt of je straks als supermom of badmom de ogen sluit.

Ik kan het weten. Had ik alleen mijn oudste hoeven opvoeden, dan had ik nu vergenoegd achterover geleund. Intens tevreden met het resultaat. Had ik me daar eens eventjes een fijne bijdrage aan de samenleving afgeleverd! Als onfortuinlijker opvoeders mij zouden vragen hoe ik dat toch voor elkaar had gekregen, zou ik mijn best moeten doen om een meewarig glimlachje te onderdrukken. Zelfgenoegzaam had ik neergekeken op hun minder geslaagde eindproducten en mezelf geprezen voor mijn uitmuntende pedagogische prestatie.  Supermom!

Maar toen kreeg ik mijn jongsten. Vanaf dag 1 deden die een veel groter beroep op mijn opvoedtalenten. Het begon al bij de geboorte. In plaats van netjes met hun hoofd naar beneden lagen ze in een stuit. Ze huilden die eerste weken uren achter elkaar. En vanaf het moment dat ze konden lopen, had ik geen seconde rust meer. Ik kan de keren niet tellen dat ik ze kwijtgeraakt ben. ‘Handenbindertjes,’ noemden mijn supermom-vriendinnen ze, terwijl zij zich nog eens omdraaiden op hun zonnebedjes en ik een sprint inzette om een zoon van de verdrinkingsdood te redden.

Dezelfde moeder, dezelfde vader, dezelfde opvoedidealen als bij mijn eerste, maar een totaal andere uitkomst. Hier kan ik eigenlijk geen moment inzakken. Ik moet constant alert zijn. En elke keer weer verstandig en verantwoord reageren als zij mijn autoriteit ter discussie stellen. Dat dééd mijn dochter gewoon nooit. Die protesteerde wel eens, maar meer voor de vorm. Uiteindelijk zag zij de redelijkheid van mijn pedagogische aanpak. Lees: gehoorzaamde ze. Nu moet er heel wat afgediscussieerd worden om dat te bereiken. Als dat al gebeurt. Badmom!

Wie niet gezegend is met dit soort handenbindertjes kan zomaar denken een absolute  supermom te zijn. Zo één die met neergetrokken mondhoeken het gestuntel van andere moeders gadeslaat en zich heimelijk afvraagt hoe iemand er zo’n puinhoop van kan maken. Als Badmom zou ik tegen al die supermama’s willen zeggen: heb een beetje mededogen. Want met een iets ander kind, was jij misschien een mede-Badmom geworden!

P.S. Mijn volgende blog gaat over de vrolijker kanten van mijn moederschap. Want die zijn er, hoor. Ook (of juist?) met handenbinders!

Anne Elzinga
anne150J/M-redacteur Anne Elzinga is getrouwd met Ronald en moeder van een dochter (19) en twee zonen van 15 en 12 jaar.

J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.