Reacties op: Supermom of Badmom?

Door: Anne Elzinga

Anne Elzinga — Thu, 11 Mar 2010 12:25:01 +0000

Ha gelukkig, ook een reactie van een supermom! Ik ben blij dat velen van jullie dat badmom-gevoel herkennen. Ik benijd de supermoms soms wel, hoor. Als ik ze genoeglijk met hun keurige kindjes zie winkelen; of rustig aan tafel zie zitten met een fijn knutselwerkje; of de rapporten van hun kinderen lees waarop nou eens niet staat dat-ie toch wel erg aanwezig is in de klas. En soms denk ik dan stiekem: wacht maar! Waarop weet ik niet, maar het geeft troost! En supermoms: wat vinden jullie eigenlijk van ons, badmoms? Hebben we gelijk of vinden jullie diep van binnen dat het toch echt wel aan onze opvoedkwaliteiten ligt? Ik ben benieuwd!

Door: Irma

Irma — Thu, 11 Mar 2010 09:48:58 +0000

Hier een super mom. En ik weet heel goed dat het niet aan mijn kwaliteiten als opvoedster lig. Ik weet dat ik gewoon een makkelijk, lief, schattig, luisterend kind heb getroffen.

En nee, het is geen sufferd. Het is geen mutsje. Ook mijn meisje is ondernemend, probeert dingen uit, maar zal altijd de grenzen accepteren die wij stellen.

En ik heb soms medelijden met ouders waarvan de kinderen het niet doen. Omdat ik weet dat ik er geen grip op heb gehad. Behalve duidelijke en niet te veel regels stellen, heb ik geboft. En zo voelt het ook!!!

Wat een rijkdom zo’n grietje die mij een supermama maakt! Blink ik toch nog ergens in uit!

Door: AureliaM

AureliaM — Wed, 10 Mar 2010 15:56:18 +0000

Soms heb je, als je bezig bent van ‘n Supermom een Badmom te worden, op het juiste moment een steuntje in de rug nodig. Ik herinner me nog heel goed dat mijn dochter toen ze 2 jaar was voor het eerst in het openbaar een driftaanval had en midden in het winkelcentrum op de grond lag te krijsen. Ik schaamde me kapot en was bezig boos te worden en net toen kwam er iemand voorbij: “Lekker laten krijsen mevrouw, ‘t gaat vanzelf weer over!” En inderdaad… Was die persoon niet langs gekomen was ik beslist ter plekke een Badmom geworden. Nu denken mijn kinderen als ik het Badmom-stadium heb bereikt: “Lekker laten krijsen, gaat vanzelf over!” En inderdaad…!

Door: Astrid

Astrid — Tue, 09 Mar 2010 21:40:47 +0000

Anne, eindelijk een gelijkgestemde ziel. Maar ik ben niet alleen een bad-mom maar ook een bad-human: ik wens de superouders die menen dat de prettige kinderen die ze hebben het gevolg zijn van hun opvoeding (en hun goede genen) altijd iets ergs toe. En dat ze daardoor dan gaan ervaren dat ze echt niet zoveel invloed hebben op hoe de dingen gaan als ze zelf denken….

Door: marina

marina — Tue, 09 Mar 2010 15:08:04 +0000

Volgens mij Anne, heb je een snaar geraakt: ‘het is het kind wat bepaald wat voor een opvoeder jij bent’. wat zijn we toch afhankelijk geworden, als opvoeders!
Van onze schatjes die ons blij en gelukkig maken en nog geen uur later tot waanzin drijven. Handenbinders, hartenbrekers, uitvreters en hartendieven.
Maar oh, voor geen goud raken we ze kwijt.
Volgens mij is hier afgelopen zomer zelfs iemand op gepromoveerd!

Door: Georgette van Velzen

Georgette van Velzen — Mon, 08 Mar 2010 10:34:07 +0000

Badmom – ik begrijp het zo goed! Ik heb twee knullen (11 en 12) die me tot waanzin drijven met hun geschreeuw, gestoei, ontdekkingsdrift, ongehoorzaamheid, geruzie én verbaasde blik waarmee ze me aan kunnen kijken als ik weer eens volledig uit m’n slof schiet nadat ik ze heel lang geduldig als een supermom tot rust heb proberen te manen. Ze zijn fantastisch en levendig en leuk en grappig en ik ben heel trots op ze maar ze zijn ook zo vermoeiend! Het ergste zijn je eigen onzekerheid over je opvoedkundige kwaliteiten en de meewarige blikken van de supermoms, die naast hun voorbeeldige kinderen ook altijd aktief zijn op school en altijd op de hoogte zijn van de laatste schoolnieuwtjes en evenementen. De jaren als badmom zijn tropenjaren!!

Door: Petra

Petra — Sat, 06 Mar 2010 15:52:08 +0000

Bij mij begon het meteen goed: mijn oudsten zijn vrolijke actieve kinderen die werkelijk alles willen onderzoeken. En als tweeling nog met z’n tweeën zijn ook. De keren dat ik vertwijfeld hun namen heb staan brullen (want de een rende naar links, waar auto’s waren, en de andere naar rechts, waar water was) zijn niet meer te tellen. Handenbindertjes dus. En klimgeiten….
Ondertussen aangevuld met nummer drie, die precies op haar zussen lijkt!
Nee, opvoeden is bij ons geen altijd-rustig, pedagogisch verantwoord kinderen vrijlaten.
Maar meer orde, rust, regelmaat en een strakke discipline (ze zijn net vijf en twee), maar toch zou ik ze niet willen missen….

Door: Valentine

Valentine — Thu, 04 Mar 2010 14:30:08 +0000

Ach, ik heb ook een zoontje van 16 maanden die door sommige mensen meewarig een ‘handenbindertje’ wordt genoemd… daar kunnen ze mijn echtgenoot trouwens helemaal gek mee krijgen (met dat woord). Hij liep al met 10 maanden en inderdaad had ik vanaf dat moment geen rust meer. Persoonlijk vind ik hem een fantastisch ondeugend en vooral origineel jongetje.
Als ik dan kijk naar sommige voorbeeldige kinderen, die netjes aan het handje lopen van hun supermom, denk ik alleen maar in stilte (heel meewarig): “wat een suffe kinderen!”