Een taakstraf doe je niet zomaar, daar moet je eerst wat voor doen. Daarom gaan Zoon en ik naar een intakegesprek voor de taakstraf. Daarna volgt dan nog een kennismakingsgesprek. Zo ben je al snel weer een paar uur verder. Bij de Raad voor de Kinderbescherming werkt Martijn, Zoons persoonlijke taakstrafbegeleider. Martijn  wil precies weten wanneer Zoon naar school gaat, werkt en afspraken heeft met de reclassering en de familietherapie. Hij informeert zelfs of hij misschien ook nog dwarsfluit. Martijn probeert het leuk en luchtig te houden maar Zoon kijkt hem stoïcijns aan en straalt uit dat hier te veel tijd wordt verspild.

Dan gaan we door naar de aangekondigde database met instellingen waar taakstraffen uitgevoerd worden. Die database is gewoon een lijstje in een ordner met voornamelijk bejaardenhuizen, een kinderboerderij en de reinigingsdienst. Martijn informeert ook of hij misschien liever in een andere wijk werkt dan waar we wonen? Daar moet Zoon om lachen. Zijn vrienden weten er allemaal van, die vinden een taakstraf heel normaal. Dan de vraag of hij misschien een oma in één van deze bejaardenhuizen heeft? Dat zou heel vervelend zijn. Ook daar lacht Zoon om. Dat lijkt hem juist gezellig, maar zijn oma´s wonen nog lang niet in bejaardenhuizen. Na enig overleg wordt het werk in de keuken bij een bedrijf dat speciale maaltijden levert.

Martijn legt de regels uit: “Niet te laat komen, goed je best doen, telefoon uit en geen vrienden meenemen. Je krijgt er niet voor betaald, ook niet als je weekenddienst hebt. Als het niet goed gaat dan is de taakstraf mislukt en moet je terug naar de rechter”. Zoon voorziet geen problemen. Hij is gewend aan werken.

Martijn blijft nog een hele tijd dingen opnoemen die mis kunnen gaan. Geen tijd, ziek, geen zin, en ga zo maar door.  Zoon vindt het maar gezeur. Deze taakstraf is wel de minste van zijn problemen. Daar gaat hij even werk van maken en dan is dat tenminste achter de rug.

Een week later moet Zoon elke dag om kwart over zeven ´s ochtends present zijn. De eerste dag schept hij 1300 keer appelmoes in het daarvoor bestemde vakje. Zijn collega´s spreken hem aan op te snel werken: in dat tempo is hij veel te vroeg klaar en moeten zij ook harder werken. Dat is niet de bedoeling. De dag daarna is er iemand ziek en mag hij desserts doen; 1300 puddinkjes in een bakje storten en dan saus erop. De vaste medewerker doet de afwerking: de kers erboven op.

Aan het einde van zijn vakantie zit de taakstraf erop. Best interessant, blikt hij terug. Hele andere mensen ontmoet, namelijk mensen die geen Nederlands spreken en mensen die heel langzaam werken. En oh ja, die inpakmachine waar je razendsnel maaltijden moest invoeren, was ook leuk. Net een game, maar dan echt. Of het leerzaam was, is de vraag, maar Zoon is weer een stap dichterbij rehabilitatie.

Ilse

Ilse beschrijft hoe haar zoon van 17 in aanraking komt met politie en justitie, en hoe dat verder gaat. Ilse woont samen en heeft een zoon en twee dochters.

J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.