Het is maandagochtend. Gisteren was het Valentijn. ‘Hebben jullie nog iets gekregen?’ vraag ik Laura en Daniel, omdat we toch niks beters hebben om over te praten tijdens Latijn. Daniel antwoordt zonder op te kijken: ‘Nee, niks.’ ‘En jij, Laura?’ vraag ik. Daniel lacht en zegt plagerig: ‘Dat is toch niet iets wat je aan Laura vraagt, Madelief? Alsof zij ooit cadeautjes krijgt. Ik vind het best gemeen dat je haar zo’n vraag stelt eigenlijk.’
Laura begint zenuwachtig te lachen terwijl ze Daniel met slappe handjes tegen zijn schouder aan slaat. ‘Laura? Heb je nog iets gekregen?’ ‘Nee natuurlijk niet,’ snauwt Laura. ‘Valentijn is een stom commercieel feest voor mensen die treurig genoeg zijn om te geloven dat ze er echt vrolijker van worden als iemand anders ze dure troep geeft.’
Dat vind ik nog niet eens zo moeilijk voor te stellen. Verder vind ik dat Laura te lang doorgaat op iets wat iedereen al weet, maar waar niemand over nadenkt om de feeststemming erin te houden. ‘Hebben jullie nog iets verstúúrd dan?’ ‘Na-tuur-lijk niet!’ zucht Laura. ‘Zelfde reden!’ ‘Ik wilde wel een roos versturen, maar ik was te laat,’ zegt Daniel met een klein stemmetje. Wij hebben op school namelijk de prachtige actie dat je voor 1,50 euro één van je medeleerlingen – zelf gehele anonimiteit genietend- een roos kunt zenden met een briefje erbij. Van die 1 euro 50 gaat vervolgens een hele euro naar de slachtoffers in Haïti. Dubbele winst dus.
‘Nee, ik had geen geld bij me,’ antwoord ik. ‘Dus geen cola voor de mensen in Tahiti als het aan mij zou liggen.’ ‘Ik wilde er wel eentje sturen en ik had geld bij me, maar ik was te laat,’ verzucht Daniel. Laura zit ingespannen de les op het bord te volgen. Het onderwerp Valentijn maakt waarschijnlijk onaangename emoties bij haar los.
Dan komen de rozen voor onze klas binnen. ‘Eén roos voor deze klas,’ zegt het feest-commissielid uit de zesde. ‘Wat wil je?’ roept iemand uit de achterste hoek van het lokaal. ‘Dit is de Latijn-klas!’ ‘En die roos is,’ vervolgt de jongen met de acné, ‘voor Madelief.’
Mijn hart springt op. Ik probeer geen acht te slaan op de voorstellingen die luidruchtige leerlingen maken over wat er precies op mijn kaartje zal staan. Glimmend van trots neem ik mijn roos in ontvangst.
‘Madelief,’ roept Axel. ‘Wat staat er?’ ‘Ehm, niks,’ antwoord ik geheimzinnig. Niemand hoeft te weten dat deze roos van mijn vriendin uit 3C komt.
Het volgende uur heb ik biologie met Laura en heeft Daniel ergens anders natuurkunde. Laura zit achter de computer en ik teken poppetjes in mijn agenda. Als zij echter haar e-mail opent wacht haar een verrassing. Ze heeft een digitaal valentijnskaartje gekregen van een geheime aanbidder. Ze stoot me aan. Dit is wat er staat:
Lieve Laura,
Ik vind je al heel lang leuk, maar durf je dat niet te zeggen. Ik wilde je ook een roos sturen, maar ik was te laat, dus doe ik het maar zo.
Groetjes van iemand die je wel leuk vindt, maar het niet durft te zeggen.
‘Oh mijn god!’ roept ze. ‘Ja, spannend,’ zeg ik. ‘Nee,’ zegt ze nagelbijtend. ‘Dat is vast een grapje van iemand.’ Voor ik haar kan tegenhouden stuurt ze een antwoord:
Hoe weet ik nou of ik jou ook leuk vind als ik niet eens weet wie je bent? En hoe weet ik of dit geen grap is? Wie ben je? Ben je Amber?
Bij dit mailtje stuurt ze als bijlage een animatie van een dansend hondje. Amber is een grote pestkop uit 4N waar Laura al sinds de brugklas niet goed mee overweg kan. De rest van het uur kan Laura niet meer stil zitten. Als de bel gaat en het pauze is, stuift ze het lokaal uit en rent op de gang op Daniel af en roept tegen hem en alle anderen die het willen horen - opnieuw voordat ik haar tegen kan houden: ‘Jullie raden nooit wat mij is overkomen!’ en ze steekt van wal over de ‘enge stalker’ die haar ‘creepy mailtjes stuurt onder het valse e-mailadres: i.love.laura.visser@hotmail.com’.
Ik zie Daniel van kleur verschieten. ‘Ik ga even wat te eten kopen,’ zegt hij tegen zijn schoenen en hij loopt weg.
Madelief Wijdeveld (14),
Woont in Amsterdam als dochter van twee jonge ouders en grote zus van Emma (3), Hannah (5) en Roos (12). Zit in de vierde klas van het vwo en heeft dus volop ervaring met kinderen. Vindt dat ouders recht hebben op een globaal overzicht van wat hun puber uitvoert in zo’n klaslokaal en daarbuiten.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
