Toen Zoon aankondigde te gaan studeren aan het hbo waren we blij en bezorgd. Hoe zou dat gaan? Het leek ons een grote overgang: van het speciaal onderwijs voor autistische leerlingen, met zeven in de klas, naar zo´n enorme hbo-instelling. We maakten een afspraak met de decaan en mentor van zijn nieuwe studie om over Zoons mogelijkheden op het hbo te praten. We hadden gelezen dat er speciale begeleiding was voor studenten met autisme. Zoon zat er niet op te wachten, op dat gesprek. Hij denkt dat zijn autisme een verzinsel is van ons en de GGZ-maffia, en loopt er liever niet mee te koop.
Het gesprek verliep dan ook moeizaam. Vooral toen Zoon moest uitleggen waar je zijn autisme aan kon merken. Nergens aan – volgens hem. De decaan vertelde over het autisme-begeleidingsproject en raadde Zoon sterk aan zich daarvoor aan te melden. Een student psychologie zou dan elke week met Zoon praten over de studievoortgang en mogelijke problemen. Zoon leek het niks. Hij houdt niet van praten, zeker niet over problemen. En praten over studievoortgang leek hem helemaal onzinnig, je kon je tijd beter besteden door te studeren.
Onder druk van de decaan en van ons meldde hij zich toch aan, per e-mail. Er kwam een heel lange vragenlijst die hij moest invullen. Daarna zou dan een intake-gesprek volgen. Pas daarna werd hij aan een begeleider toegewezen. En: hij moest dat allemaal zelf doen. Dat waren veel te veel hobbels. Die begeleiding is er dan ook niet van gekomen. Wie heeft deze manier van werken verzonnen? Vast niet iemand die dagelijks met een autistische student optrekt.
Van de beloofde heldere communicatie over wat er van Zoon verwacht werd in opdrachten en huiswerk kwam niets terecht. Wel bleek Zoon In de mentorgesprekjes de enige student te zijn van wie de mentor de naam kende. Verder was er maar aan één ding te merken dat school wist van zijn autisme. Op de klassenlijst stond naast de naam van Zoon “autistisch” vermeld. Sommige docenten lieten deze lijst rondgaan als presentielijst. Zoon vond het vreselijk, maar verbood ons de mentor te bellen. Wij mochten ons niet meer met de opleiding bemoeien, het was nu wel bewezen dat daar niets goeds van kwam. Beschaamd denken wij terug aan dat kennismakingsgesprek waar we over zijn autisme wilden praten. Hij had gelijk – we hadden beter onze mond kunnen houden.
Ilse
Ilse beschrijft hoe haar zoon van 17 in aanraking komt met politie en justitie, en hoe dat verder gaat. Ilse woont samen en heeft een zoon en twee dochters.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
