Dat het spelen met billenzalf onschuldig kinderspel betreft, begrijpt iedereen. Ook de juf in Nuschka’s klas begreep dit, toch bracht ze het spel via een grapje tot een einde, zoals ik in mijn vorige blog beschreef. Waarom? Waarschijnlijk omdat ze het te ver vond gaan. Het is een onalledaagse situatie dat kinderen zich in de klas uitkleden en elkaars blote billen of geslachtsdeel bestuderen. Ik vond en vind het jammer dat lentekriebels in die zin nog steeds een beetje taboe zijn. Want waarom zouden kinderen dit soort spelletjes niet in de klas mogen spelen als het volledig onschuldig en begrijpelijk is? En in het verlengde daarvan: hoe ver mogen kinderen dan gaan in hun ‘seksuele uitspattingen’? Mag een jongetje van 4 zijn piemel laten zien aan een meisje op de wc of wordt hij dan direct geschorst op school?
Ik kan me goed voorstellen dat kinderen geïnteresseerd zijn in elkaars geslachtsdeel, en ook dat ze dit op de wc doen en niet in de groep. In de groep zal de juf – net als bij mijn dochter – zeggen dat dat een beetje gek is en dat de kinderen snel hun broek weer moeten aantrekken. Ik vind het juist een beetje gek om de natuurlijke interesse van kinderen de kop in te drukken. Want in de week van de lentekriebels krijgen ze wel kleurplaten van blote mannen en vrouwen onder hun neus geschoven, die ze ijverig mogen inkleuren. Het hele verhaal van seksuele gemeenschap en bevruchting wordt uit de doeken gedaan, de geslachtsdelen worden uitgebreid in boeken bestudeerd. En wat is er dan mooier om het in levende lijve te mogen bekijken? Ik bedoel gewoon ‘plassertjes vergelijken’?
Nee, dat kan gewoon niet.
Zie je het al voor je? De juf die in de klas zou zeggen: ‘Goed, zoek nu maar even een maatje en laat je plassertje aan elkaar zien. Heb jij hetzelfde plassertje als de ander, of niet? En wat is er precies anders? En kom nu maar allemaal in de kring staan en kijk eens goed in het rond. En hoe ziet het plassertje van de juf of de meester eruit…?’ Dat kan niet, nooit.
Dat mag je doen met voeten, handen, misschien je buik, Maar niet met je blote billen, borsten of geslacht. Als een meester dat zou doen, dan zullen de krantenkoppen spreken van Sodom en Gomorra, zeker dezer dagen. En dat is dus ook het antwoord op de vraag, hoe ver mag een kind gaan? Het kind, noch de juf of meester, heeft geen enkele vrijheid – zelfs niet in de vorm een spelletje – om zijn blote billen of geslacht aan zijn medeleerlingen te tonen, of die van een ander te bekijken. Niet in Nederland. Niet in de grote steden. In elk geval niet op een ‘normale’ school, laat staan op scholen die lesgeven vanuit een bepaalde geloofsovertuiging.
De vraag waarmee ik nu zelf zit: waarom zijn we zo preuts? Waarom zijn blote billen en piemels taboe? Wanneer ouders met hun kinderen thuis gekke spelletjes spelen (bijvoorbeeld: bloot achter elkaar aanrennen, op elkaars blote billen slaan, in elkaars billen bijten, aan elkaars blote piemel trekken), hoop je ook dat je kind dit niet tijdens de lunch bij een vriendje of vriendinnetje aan tafel vertelt. Als je kind in het bijzijn van anderen voortdurend aan z’n geslacht zit te friemelen, erger je je als ouder ook groen en geel. En wanneer je kind aan het einde van de basisschool de hele tijd grote blote piemels of dikke borsten in zijn schriftje tekent, hoop je ook dat de juf of meester hem hier nooit op betrapt. Maar waarom eigenlijk?
Emma Singerland
Emma Slingerland is onderwijsadviseur. Ze traint en coacht leerkrachten op Amsterdamse basisscholen in het geven van goed taalonderwijs. Het werken met leerkrachten drijft haar regelmatig tot waanzin, en andere keren brengt het haar in staat van grote triomf. Met haar man Paul (43) en kinderen, Samuel (5), en Nuschka (bijna 4), woont ze sinds kort in het midden van het land.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
