Het is heel stil in het Latijn-lokaal. Dat is fijn, want we zijn met een belangrijk proefwerk bezig. Alle twintig leerlingen zitten geconcentreerd te zweten boven hun toetsblaadje.
Ik heb alle vragen waarop ik het antwoord wist ingevuld en staat naar de lege plekken op mijn blaadje. Nonchalant zit ik onderuitgezakt op mijn stoel en mijn voeten steken ver onder mijn tafel vandaan. Ik heb mijn mooie nieuwe Adidassen aan en ze zitten heerlijk. Zo heerlijk dat ik even met mijn teennagels over de binnenkant van mijn schoenen kras.
Ik schrik van het harde, piepende geluid dat dat geeft en stop onmiddellijk. Meteen realiseer ik me dat het een grote vergissing was; naast me barsten David, Aaron, Lena en Kiki in lachen uit. Ik moet toegeven dat het geluid inderdaad heel veel weg had van een langgerekte scheet en natuurlijk heeft niemand me met mijn tenen zien wiebelen. Ik voel hoe ik rood word – iets wat hun vermoeden natuurlijk dubbel en dwars bevestigt. Ik probeer oogcontact met Kiki (mijns insziens de meest genadige van het stelletje) te krijgen en haar te laten zien dat het door mijn schoenen kwam. Kiki kijkt echter nét lang genoeg naar me om mijn knalrode hoofd te zien en draait zich vervolgens weer naar Lena om samen in een gesmoord geproest uit te barsten.
‘Wat is er nou?’ vraagt de lerares Latijn geërgerd.
‘Niks,’ weet Lena nog uit te brengen voordat ze weer begint te lachen.
‘Niks, inderdaad,’ zegt onze docente streng. ‘Dat dacht ik ook.’
Ik heb het gevoel alsof ik koorts heb en durf niemand meer aan te kijken. Dus zo voelt het nou als je dolgraag door de grond wil zakken, denk ik. Ik zie nu al voor me hoe David en Aaron tijdens hun volgende uur natuurkunde aan hun hele klas vertellen ‘wat Madelief nou weer voor smerigs heeft gedaan tijdens de Latijn-toets’.
Als het uur voorbij is, zegt Aaron in het voorbijgaan ‘doei pufferd’ tegen me en hij rent de gang op om zijn hele klas te gaan inlichten.
Ik besluit om hetzelfde te gaan doen bij mijn klas, maar dan over ‘wat er eigenlijk gebeurde’, dus zodra ik Sarah de hoek om zie komen ren ik op haar af en roep: ‘Saartje, het was zo stom bij Latijn! Weet je wat er gebeurde? Ik bewoog met mijn voet en toen dacht iedereen dat ik een scheet had gelaten!’
‘Oh…’ antwoordt Saartje weinig enthousiast.
Ik heb niet het gevoel dat ze goed heeft geluisterd en wil haar het verhaal nog een keer vertellen, maar dan gaat de bel voor het volgende uur alweer en moet ik de hele gang doorlopen, vergezeld van allemaal starende blikken.
Ik voel me ellendig en kan niks ergers bedenken wat me had kunnen overkomen. Ik wou dat ik nooit geboren was.
‘s Middags loop ik langs mijn geheime crush. Ik twijfel of ik hem hallo zal zeggen, begin met een zacht ‘haaah’ geluid – wat ook een gaap zou kunnen zijn – zie de blik in zijn ogen en loop door alsof ik hem niet heb gezien. Ik was even vergeten dat hij zojuist natuurkunde heeft gehad samen met Aaron en David.
Madelief Wijdeveld (14),
Woont in Amsterdam als dochter van twee jonge ouders en grote zus van Emma (3), Hannah (5) en Roos (12). Zit in de vierde klas van het vwo en heeft dus volop ervaring met kinderen. Vindt dat ouders recht hebben op een globaal overzicht van wat hun puber uitvoert in zo’n klaslokaal en daarbuiten.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
