Toen Zoon werd betrapt tijdens een inbraak zat hij drie dagen vast. Met snelrecht kwam er binnen een paar weken een rechtszaak en een uitspraak. Nu heeft hij een taakstraf achter de rug, toezicht van de reclassering en wekelijks verplichte familietherapie. Dit was echter niet de enige keer dat hij de fout inging.
Twee weken vóór de bewuste inbraak werd hij betrapt toen hij met drie flessen sterke drank onder zijn jas een club probeerde te verlaten. Hij was daar de hele avond geweest. Er was een onbemande bar waarvan de deur open bleek. Twee keer ging hij daar met twee vrienden naar binnen. Ze forceerden de koelkast en namen drank mee. Alleen Zoon werd betrapt, de andere twee verdwenen. Na een nacht in de cel en twee verhoren kon hij naar huis. Ruim drie maanden later vindt de rechtszaak plaats.
Dat het zo gegaan is, kan heel snel worden vastgesteld. Zoon beaamt alles, en de 65 pagina´s van het politiedossier en camerabeelden spreken voor zich. De rechter spreekt Zoon vaderlijk toe, over drankmisbruik, blowen en de gevaren van de combinatie daarvan. Ook het feit dat hij al een havo-diploma heeft komt aan de orde: hij moet toch slim genoeg zijn om uit de problemen te kunnen blijven.
De vorige zaak komt aan de orde en de maatregelen die toen genomen zijn. Het rapport van reclasseerder Anna over hoe het nu gaat met Zoon heeft de rechtbank niet bereikt. Anna´s collega van de Raad voor de Kinderbescherming heeft schriftelijk een taakstraf, twee jaar toezicht van de reclassering en weer familietherapie geadviseerd. Daar schrikt Anna een beetje van, ze is het daar niet mee eens. Anna zit net voor haar zwangerschapsverlof en heeft een steekje laten vallen. Gelukkig mag ze een en ander toelichten en meldt ze dat Zoon zijn leven een nieuwe richting heeft gegeven, dat hij het heel druk heeft en erg zijn best doet. Nog meer straf, nog langer toezicht en nog een therapie vindt ze niet zinvol.
De officier van justitie eist toch een flinke straf want Zoon is immers twee keer de fout in gegaan, dat dit de eerste keer was doet er niet toe. Hij eist dan ook een taakstraf van 60 uur.
De advocaat benadrukt dat Zoon zijn wintersport heeft laten schieten om in die vakantie de taakstraf te kunnen afronden. (Dat hij liever een taakstraf doet dan met een groep op vakantie gaat laten we maar even buiten beschouwing.) De fulltime hbo-studie en drie à vier avonden per week werken zijn best zwaar voor hem. De advocaat zegt dat een taakstraf in zijn dagelijkse leven moeilijk in te passen is, alleen in vakanties. Hij pleit er dan ook voor dat Zoon in plaats van een taakstraf een boete krijgt. Dan verandert zijn normale routine niet, dat is beter voor Zoon. Met een boete wordt hij toch gestraft omdat hij een tijdlang zijn inkomen moet afstaan om de boete te voldoen.
Dat is ongebruikelijk vindt de rechter. Bij minderjarigen zijn het namelijk meestal de ouders die de boete voldoen. Daarop veert Zoon op en neemt het woord. Trots meldt hij dat hij al zijn boetes tot de laatste cent zelf betaalt – en dat zijn er nogal wat. Dat ontlokt alle heren achter de tafel een glimlach.
De rechter doet direct uitspraak. Zoon krijgt zijn boete, en een taakstraf – maar die is voorwaardelijk. Als hij niet meer de fout in gaat, blijft het bij die boete.
Ilse
Ilse beschrijft hoe haar zoon van 17 in aanraking komt met politie en justitie, en hoe dat verder gaat. Ilse woont samen en heeft een zoon en twee dochters.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad dat zich richt op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
