Meestal belt een broertje of een zusje van onze 9-jarige pleegzoon, altijd op mijn mobiele telefoon. Ik roep Koekie en dan praten ze even met elkaar. Daarna komt er iemand anders aan de andere kant van de lijn: Koekie’s moeder. ‘Ja mamma,’ zegt Koekie dan meestal een keer of twintig. Een paar weken geleden was ze boos op hem omdat hij niet hard genoeg geprobeerd had haar te bereiken op haar verjaardag. ‘Je hebt wel haar voicemail ingesproken!’ souffleerde mijn vrouw hem. Dat hielp niet echt.
De laatste maanden is hij niet meer bij zijn moeder op bezoek geweest. In ons contact met jeugdzorg en pleegzorg hadden wij kenbaar gemaakt dat de meest recente bezoeken hem nogal uit zijn evenwicht hadden gebracht; de dagen ervoor was hij extreem zenuwachtig, de dagen erna was hij niet hanteerbaar. Zijn functioneren op school werd er ernstig door bemoeilijkt. Vandaar dat wij het verzoek hadden gedaan om de bezoeken in te korten; niet meer ’s nachts slapen bij moeder.
Het schijnt een van de grote dilemma’s te zijn met pleegkinderen. Ze weten, als er sprake is van regelmatig bezoek aan de echte ouder(s), niet meer waar ze bij horen. In het beste geval zorgt dat voor enige tijdelijke verwarring, in het slechtste geval brengt het een kind totaal en gedurende lange tijd uit zijn evenwicht.
De oplossingen voor dit probleem deugen geen van alle. En het contact verbreken met moeder is waarschijnlijk de allerslechtste optie.
De laatste keer dat zijn moeder belde, wilde ze na het gesprekje met hem mij graag spreken. Koekie overhandigde me de telefoon. Ook deze keer sprak ze me aan met ‘meneer Frans’. Ze was teleurgesteld en boos over ons verzoek voor een andere bezoekregeling. ‘U moet nooit vergeten dat het mijn kind is!’ zei ze op dwingende toon.
‘Dat is het allerlaatste wat wij doen,’ zei ik. ‘Koekie heeft het veel over je. Hij betrekt je voortdurend in gesprekken. Als we eten zegt hij: “Mijn moeder maakte dit heel anders klaar.” Als ik met hem in een speeltuin ben, zegt hij: “Hier ben ik ook met mijn moeder geweest.” Dus daar hoef je je nooit ongerust over te maken. Wij zijn Frans en Céline voor hem, jíj bent zijn moeder, de vrouw van wie hij het meeste houdt en van wie hij het meeste zal blijven houden. Maar logeren brengt hem erg uit zijn doen en is gewoon niet goed voor hem, vandaar dat we hebben gevraagd om het bezoek te veranderen.’
De uitleg kalmeerde haar enigszins, maar blij was ze er niet mee.
We zitten, kortom, met een onoplosbaar probleem in dezen. We weten wat niet goed is voor Koekie, maar we weten niet wat wel goed is voor hem.
Frans Lomans
Lomans (55, hoofdredacteur van Panorama en Nieuwe Revu, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (51, artdirector van J/M en moeder van de 25-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
