De eerste weken dat Koekie bij ons woonde was eten een wedstrijd. Nooit heb ik in mijn leven iemand zo gulzig alles naar binnen zien schrokken. Hij propte zijn mond vol zodat hij eruitzag als Dizzy Gillespie, de jazztrompettist, wanneer die lange noten blies. Lekker of smerig speelde geen rol, het ging om veel en snel. Hij was een hongerige wolf.
Een maand of wat geleden leegde mijn vrouw de rugzak van onze 9-jarige pleegzoon toen die al in bed lag. In zijn broodtrommeltje bevonden zich de korsten van zijn boterhammen. Mijn vrouw was daar niet blij mee, toog naar boven en gaf Koekie de opdracht alsnog die korsten op te eten. Ik was het helemaal met haar eens. Zo was ik ook opgevoed. Ik verbaasde me nog wel over de naïviteit van Koekie; hij had die korsten ook gewoon in een prullenbak op school kunnen gooien.
Vorige week moest ik naast hem op de grond komen zitten om te kijken naar iets wat hij gemaakt had en opeens sperden mijn ogen zich wijdopen van verbazing. Onder de bank in de woonkamer lag een boterham. ‘Hé, er ligt een boterham onder de bank,’ zei ik tegen mijn vrouw die op die bank zat.
Het was de boterham die vanochtend op het bord lag van Koekie. Meestal blijf ik bij hem aan tafel zitten als hij ontbijt, maar schijnbaar had ik deze keer wat beters te doen; waarschijnlijk stond ik een sigaret te roken op het balkon. Mijn vrouw was de eerste die actie ondernam na de ontdekking van de boterham. Ze was boos en werd nog bozer toen Koekie glashard ontkende dat hij het was geweest die de in kleine stukjes gesneden boterham onder de bank had geschoven. ‘Waarom doe je dat?’ vroeg ze, maar ze gaf hem geen tijd antwoord te geven. Ze ging verder over liegen, over dat ze extra vroeg opstond om zijn ontbijt te maken, over ratten en muizen die hij met dit soort acties ons huis inlokte.
Hij moest onmiddellijk naar bed. Hij huilde hysterisch, een trucje waar we inmiddels aan gewend zijn en dat we zoveel mogelijk neutraliseren door de ramen en deuren dicht te doen zodat niet de hele buurt er last van heeft.
Ik probeerde nog iets leerzaams van de gebeurtenis te maken. ‘Je mag ’s ochtends ook gewoon zeggen dat je geen honger hebt,’ zei ik. ‘Maar wat je echt nooit meer moet doen is liegen. Niemand anders kan die boterham onder de bank hebben verstopt. Dus ga nu maar slapen en dan mag je morgen de waarheid vertellen.’
De volgende ochtend gaf hij in ieder geval toe dat hij degene was die de boterham verstopt had. Dat was al iets. Voor straf kreeg hij slechts een yoghurtje als ontbijt en moest hij naar school met een appel, een croissant en een paar rijstwafels. Omdat mijn vrouw die avond uit eten ging met een vriendin, was ik verantwoordelijk voor het avondmaal. Dat werd dus de snackbar van meneer Adriani. Koekie had honger en bestelde niet alleen een patatje oorlog, een frikadel en een kaassoufflé, hij at het ook allemaal op en spoelde het weg met een geel blikje Fernandes.
Onderwijl heb ik geleerd dat je als opvoeder uit elke gebeurtenis moet proberen iets positiefs te halen. Wat is het goede nieuws van de boterhammen- en korstenincidenten? In ieder geval dat hij niet langer denkt dat zijn eten afgepakt wordt als hij het niet in tien seconden naar binnen gewerkt heeft. En dat hij niet langer bang is om de toorn van mijn vrouw en mij op te wekken. Hij ontloopt de confrontatie met ons niet. Wat ook behoorlijk wat negatieve effecten heeft, maar dat is weer een ander verhaal.
Frans Lomans
Lomans (55, hoofdredacteur van Panorama en Nieuwe Revu, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (51, artdirector van J/M en moeder van de 25-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
