De feestweek begon goed. Op maandag vierden we dat Koekie, onze pleegzoon, precies een jaar bij ons woonde. Ik haalde hem op bij de naschoolse opvang, we gingen samen naar de fietsenmaker die zijn lekke band geplakt had, we reden langs het clubhuis van de Hells Angels, we voerden ganzen en meldden ons bij Dauphine waar mijn schoonmoeder, mijn stiefdochter, mijn vrouw, Koekie en ik het feestmaal zouden nuttigen. Ik keek tevreden de tafel rond, we waren een grappige kleine familie. Gevarieerd qua leeftijd (van 9 tot 81), gevarieerd qua kleur (van wit tot zwart), gevarieerd qua geloof (van zwaar anti tot katholiek) en gevarieerd qua politiek stemgedrag (tweemaal VVD, tweemaal GroenLinks, Koekie zou op Balkenende hebben gestemd omdat hij die een keer hard had zien fietsen, met tegenwind, op tv).
Koekie at garnalenkroketjes, een mega hamburger met friet en een bolletje citroenijs. Het was een echt feestmaal.
Daarna werd de feestweek minder feestelijk. Dinsdagmiddag kwam hij ziek van school, woensdag bracht ik hem naar school, maar daar aangekomen legde hij zijn hoofd op tafel. Ik fietste hem naar huis en legde hem in bed.
Donderdagochtend was hij genoeg opgeknapt om weer naar school te gaan en ’s avonds was hij weer zijn eigen stronteigenwijze zelf. Hij zat tussen mijn vrouw en mij op de bank. We spraken hem toe over verantwoordelijkheid, de gevolgen van keuzes. Ik begon, besefte ik opeens, te lijken op een grammofoonplaat die blijft hangen. ‘Jij wilt zelf op pianoles. Dat betekent dat je luistert naar juf Jeannette en dat je thuis oefent. Het kost ons handenvol geld en als je het niet serieus wenst te doen, dan doe je het maar helemaal niet.’ Daarna volgde de zogenaamd geruststellende mededeling: ‘Als je nu zegt dat je ermee wilt stoppen, is dat ook goed. We houden dan heus niet minder van je.’
Nadat we de pianoles hadden behandeld, was het honkbal aan de beurt, gevolgd door taal en rekenen.
‘En ga nu maar naar boven je tanden poetsen, dan komt Frans je zo meteen voorlezen,’ zei mijn vrouw.
Ik vroeg haar: ‘Dringt het tot hem door?’
Zij zei: ‘Ik weet het niet.’
Toen ik zijn slaapkamer binnenliep, kon ik niet laten nog een keer over de pianoles en school te beginnen. Koekie had het nu helemaal gehad met mij en mijn gedram. Hij drukte zijn handjes tegen zijn oren en zei: ‘Bla bla bla bla bla bla.’
Ik besefte dat ik, voor de zoveelste keer, te ver gegaan was.
De volgende dag kookte mijn schoonmoeder. In haar keuken liep ook de 2-jarige buurjongen Levi rond. Ik zag hoe Koekie met hem omging, hoe hij als een grote broer met hem speelde. Ik sprak mezelf toe: ‘Let nou ook eens op alle goede dingen van Koekie en wat er in dit eerste jaar aan positiefs is gebeurd met hem.’
Toen hij Levi, een extreem kieskeurige en slechte eter, later ook nog stukjes hamburger liet eten door te zeggen dat het hier een pannenkoek betrof, was ik ronduit trots op Koekie en eindigde de feestweek toch nog feestelijk.
Frans Lomans
Lomans (55, hoofdredacteur van Panorama en Nieuwe Revu, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (51, artdirector van J/M en moeder van de 25-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
