Gisteravond had ik een vreetkick. Onverklaarbaar: ik had kort daarvoor nog een substantieel bord vol eten weggewerkt. Desondanks kon ik niet meer stilzitten; moest en zou iets eten. Ik moest Griekse woordjes stampen, maar was te zwak door deze mysterieuze trek om me met iets anders bezig te houden dan met mijn gigantische drang naar eten.
Toen ik het niet meer uithield, ging ik in de keuken op zoek naar iets eetbaars. Ontzettend geïrriteerd kwam ik erachter dat het brood in de vriezer zat, het eten van vanavond op was en het beschuit wel aanwezig maar zonder beleg was.
Ten einde raad kneep ik er met een smoes tussenuit: ‘Ik ga nog even naar Albert Heijn om shampoo te kopen,’ riep ik om de hoek van de deur en ik rende naar de supermarkt. Zonder bh, op gymschoenen en zonder sokken ben ik door de straat gerend om aan mijn glucose te komen.
Even later kwam ik weer naar buiten met een zak dropjes, een zak apenkoppen, een zak snoepbanaantjes, een familieverpakking Bounty’s en een zak dropduo’s. Ik schaamde me niet eens.
Vervolgens ben ik met die buit verstopt onder mijn jas, naar boven, naar mijn kamer gerend, op mijn bed neergevallen en heb achter elkaar drie Bounty’s naar binnen gewerkt. Daarna voelde ik me ineens veel rustiger en merkte ik hoe gestrest ik me daarvoor had gevoeld. Dat het tien uur ’s avonds was, deed me helemaal niks.
Grieks had ik in een uurtje in mijn hoofd gestampt en daarna sliep ik als een roos.
Ik begrijp nog steeds niet wat me gisteravond bezielde. Iedereen die dit leest zal zeggen: ‘Puberaal, gaat wel weer over’. Maar ik ken mijn eigen lichaam en dit had niks met hormonen te maken; dit voelde als de afkickverschijnselen van een erge verslaving. Ik hou namelijk helemaal niet van apenkoppen of van snoepbanaantjes, en dropduo’s kunnen mij ook gestolen worden. Vroeger niet. Tot vorig jaar zou ik er nog een moord voor doen En toch heb ik me gisteren als een idioot gedragen. Na die drie Bounty’s had ik al spijt.
Gelukkig ben ik niet met al dat snoep in mijn maag blijven zitten, omdat we vandaag onverhoopt twee uur lesuitval hadden, waarin we met z’n vieren gezellig bij mij thuis zijn gaan chillen en onze chaps zijn gaan chappen.
Maar het blijft vreemd hoe ik die gelatinetroep nodig dacht te hebben. Het enige wat nu nog over is, is de zak apenkoppen en ik kijk er vol walging naar. Voor het consumeren van zulk gesmolten plastic met geur-, kleur- en smaakstoffen vind ik mezelf nu toch net iets te oud.
Madelief Wijdeveld (14),
Woont in Amsterdam als dochter van twee jonge ouders en grote zus van Emma (3), Hannah (5) en Roos (12). Zit in de vierde klas van het vwo en heeft dus volop ervaring met kinderen. Vindt dat ouders recht hebben op een globaal overzicht van wat hun puber uitvoert in zo’n klaslokaal en daarbuiten.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
