We zijn op kamp met school. Met z’n twintigen gaan we slapen op een oude boot die al twintig jaar niet meer tot varen in staat is.
Na een busreis van vier uur komen we om acht uur ‘s avonds eindelijk aan in onze eindbestemming: Oostende. De boot ligt in een haven en als we uit de bus stappen slaakt menigeen een zucht van teleurstelling wanneer ze de toestand waarin de boot verkeert zien. ‘Op de foto’s zag het er toch iets bewoonbaarder uit,’ hoor ik iemand zeggen.
De leraren doen net of ze ons niet horen en betreden met z’n vieren enthousiast de loopplank, die gevaarlijk doorbuigt. Tassen worden aan dek gesleept en na een paar inlichtende woorden van de leiding – over waar wel en niet te komen, wat wel en niet te doen, waar wel en niet op te gaan zitten en welk water wel en niet te drinken – mogen we onze slaapkamers gaan uitzoeken. Eva en ik slapen in een klein hokje, dat we buiten nog niet hadden gezien, omdat het onder water ligt. Eva kiept haar tas om op ons bed en begint al haar spullen in te ruimen.
Terwijl vanuit alle kamertjes geschreeuw klinkt over wie in welk bed gaat slapen, gaan de docenten boodschappen doen voor ons avondeten.
Om half tien kunnen we eindelijk aan tafel. De muziekleraar vertelt dat de enige winkel in de buurt een Lidl is en dat die zo’n twintig minuten rijden was. ‘Maar,’ begin ik voorzichtig. ‘Waar moet ik dan mijn snoepjes kopen?’ ‘Snoepjes?’ vraagt hij ongelovig. ‘Je bedoelt gelatine, suiker..?’ ‘Ja, precies, gewoon snoepjes,’ zeg ik. ‘Oké,’ roept hij over de hele tafel. ‘Na het eten gaat Madelief snoepjes kopen en gaan wij met z’n allen wat leuks doen!’
Maar helaas is er na het eten geen tijd meer voor ‘iets leuks’ omdat het, als iedereen eindelijk zijn pasta op heeft, al half elf is en de afwas nog gedaan moet worden. Voor dit klusje worden vijf mensen aangewezen van wie ik er helaas ook één ben. Ik sta even later dus met vier anderen in de keuken te bikkelen. Na vijf minuten krijgt Jacob kramp in z’n vingers. ‘Wat ben jij nou voor ’n mietje?!’ roept Tara. ‘Heb je nooit eerder afgewassen?’ Jacob geeft toe dat dit inderdaad zijn eerste keer is. ‘Hoe moet je dan later ooit op je eigen benen leren staan?’ vraagt Tara. ‘Ik was al af sinds mijn achtste en zo leer ik wel voor mezelf te zorgen. Ik heb vanavond het meeste werk gedaan, maar ik heb het zo vaak gedaan; ik heb wel geleerd om er niet over te zeiken.’
Als de afwas klaar is moet iedereen naar bed, omdat we morgen een ‘zware dag voor de boeg hebben’.
Om half één is iedereen eindelijk stil en zijn alle lichten uit. Eva ligt al een kwartier naast me te snurken, maar ik kan de slaap maar niet vatten. Na een halfuurtje te hebben liggen woelen herinner ik me dat ik nog niet gedoucht heb. ‘Hé, Eva,’ roep ik. ‘Wat?’ vraagt ze slaperig. ‘Ik ga nog even douchen, want morgenochtend hebben we daar waarschijnlijk geen tijd voor omdat iedereen dan gaat.’
‘Ja, ’t zal wel,’ zucht ze en ze gaat verder met slapen. Ik pak mijn handdoek en vind op de tast mijn weg naar de douche. Daar aangekomen spoel ik eindelijk al het reiszweet van me af en was ik mijn haren.
Als ik daarmee klaar ben voel ik me heel opgelucht en kan ik lekker gaan slapen.
De volgende ochtend aan het ontbijt is er iets aan de hand. Een van de begeleiders is iedereen aan het ondervragen over welke idioot er vannacht om half drie is gaan douchen. Ik voel dat ik knalrood wordt. Eva, die naast me zit, schopt me tegen mijn kuiten en grinnikt.
Geen van de leerlingen kan het begrijpen, want wie gaat er nou ’s nachts nog douchen? Iedereen bedenkt nu straffen voor die sukkel. ‘De afwas doen!’ ‘In zijn eentje koken!’
‘Kom op jongens, zeg het gewoon,’ roept Tara. ‘Hoe langer je wacht met het toegeven, hoe meer josti het wordt.’
Dan komen de andere twee begeleiders terug van de Lidl. De muziekleraar loopt de eetzaal binnen met de tekst: ‘Oké mensen, de leiding heeft een politieonderzoek ingesteld. Het heet: ‘Wie is er ’s nachts om half drie nog even een half uur lang gaan douchen?’
Op dat moment wordt het me te veel en roep ik: ‘Oké, meneer De Vries, ik was het en het spijt me. Ik zal het niet meer doen.’ Het is lange tijd stil. Uiteindelijk zegt meneer De Vries: ‘Mooi zo, volgende keer gewoon ’s ochtends.’
En iedereen gaat in stilte verder met z’n ontbijt.
Madelief Wijdeveld (14),
Woont in Amsterdam als dochter van twee jonge ouders en grote zus van Emma (3), Hannah (5) en Roos (12). Zit in de vierde klas van het vwo en heeft dus volop ervaring met kinderen. Vindt dat ouders recht hebben op een globaal overzicht van wat hun puber uitvoert in zo’n klaslokaal en daarbuiten.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
