Na de havo wist Zoon niet wat verder te doen. Wat vond hij leuk? Niks eigenlijk, behalve zijn scooter, chillen en blowen. Maar hij wilde later wel veel geld verdienen. Qua studie leek bedrijfskunde hem acceptabel. Hij had immers vaak ideeën voor potentiële ondernemingen. Bij de bedrijven waar hij koerierde had hij altijd een mening hoe het beter kon. Bovendien had ik, zijn moeder, ook bedrijfskunde gestudeerd. Ik werk in een mooi kantoor, met leuke mensen en verdien goed. Dat leek hem ook wel wat. Tot zover de onderbouwing van zijn keuze.
Op het hbo heb je echter geen bedrijfskunde. Bovendien vergt een baan als manager of consultant waarschijnlijk meer communicatieve vaardigheden dan Zoon heeft. Wij dachten terug aan hoe hij op de basisschool al zelf belegde, met een aandelenrekening die ik had geopend. Werd het ergens oorlog dan kocht hij direct aandelen Shell, want dan was er meer behoefte aan olie vertelde hij ons. Hij las toen al graag de krant, vooral het economiegedeelte.
Vorig jaar bezorgde hij eten voor een nieuw restaurant. Daarover kon hij met smaak vertellen. Hij rekende uit hoeveel omzet er gemiddeld binnenkwam per ritje. Hoeveel ritjes er ongeveer nodig waren om uit de kosten te komen. Wat de omzet moest zijn voor een redelijk inkomen voor de eigenaars. Hij bedacht hoe de logistiek handiger kon.
Zoon had zelf geen idee wat een geschikte studie zou zijn, maar dat het iets met economie, ondernemen en geld moest worden konden wij wel voor hem verzinnen.
Het werd accountancy. Dat past bij zijn voorkeur voor duidelijke regels, zijn zwart-witte manier van denken en zijn interesse in geld. Bovendien biedt dat de mogelijkheid om later zijn eigen bedrijf op te richten met een duidelijk product. Zoon vond het best. Volgens hem is geen enkele opleiding echt interessant. Je doet een opleiding om later goed te verdienen.
Ondertussen deed Dochter audities bij de Toneelschool. Wij leefden met haar mee terwijl ze eindeloos monologen instudeerde, een performance bedacht en een lied voorbereidde, en zenuwachtig was voor wat er ging komen. Zoon was verbaasd dat wij hoopten dat ze zou worden toegelaten. Hadden we niet in de krant gelezen dat maar 2 procent van de acteurs kan leven van hun beroep? Hoezo wilden wij dat zij in een ´pauperbestaan´ terecht zou komen? Iemand die cum laude het gymnasium had gedaan! Ze leek wel gek, en wij ook – aldus Zoon.
Dochter schopte het tot de allerlaatste ronde en werd toen toch nog afgewezen. Dat zij verdrietig was begreep Zoon wel, maar het was toch maar beter zo vond hij. Tot hij een paar dagen later hoorde wat ze nu dan ging studeren. Geschiedenis. Verbijsterd deed hij er het zwijgen toe.
Ilse
Ilse beschrijft hoe haar zoon van 17 in aanraking komt met politie en justitie, en hoe dat verder gaat. Ilse woont samen en heeft een zoon en twee dochters.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
