Mijn beeld van normale gezinnen is, hoe zal ik het zeggen, wat geromantiseerd. Dat komt deels door wat ik zelf allemaal verzonnen heb: in mijn hoofd zit een database vol mooie plaatjes van moeders die met hun dochters gaan winkelen, allerlei intieme moeder-dochterdingen bespreken en gezinnen die samen eten, aan een lange tafel in de tuin. Opgewekte, onbezorgde taferelen. Tijdschriftplaatjes. Maar het komt ook een beetje door de blije verdedigingslinie die veel normale gezinnen in mijn omgeving optrekken: bij ons gaat het allemaal fantástisch. Een mechanisme dat ongetwijfeld bedoeld is om de moed erin te houden, maar mij toch behoorlijk onzeker maakt.
God mag weten hoe ik erbij kom, dat geromantiseerde beeld. Ik weet zelf heus wel hoe het er in een normaal gezin aan toegaat, ik ben er zelf in opgegroeid. Ik weet heus wel dat er, naast alle liefde en betrokkenheid, ook spanningen zijn, onderhuids en bovenhuids. Dat veel juist onbesproken blijft. En trouwens, mijn eigen moeder hóúdt niet eens van winkelen.
We zitten op een terras in de zon, zes moeders, op de tafel een koude fles wit en schaaltjes met mezze. We hebben allemaal een gehandicapt kind, maar vier van ons hebben daarnaast ook normale kinderen. En voor de verandering gaat het eens over die kinderen. Deze moeders zijn, door alle omstandigheden, de schone schijn allang voorbij, en dat biedt mij, als moeder van alleen maar een gehandicapt kind, een interessant inkijkje in het opvoeden van niet-gehandicapte kinderen. De verhalen leiden er bovendien toe dat ik denk: nou, dat zijn in ieder geval zorgen die ik níét heb.
Wist u bijvoorbeeld dat het onder meisjes gebruikelijk is elkaar de wachtwoorden van Hyves te geven, onder het motto ‘wij delen alles’. Van die wachtwoorden wordt dan vervolgens schaamteloos misbruik gemaakt. Dan krabbelt Sterre bijvoorbeeld aan Noa: ‘Stomme trut, ik weet je te vinden, ik weet waar je woont!’ Maar de echte afzender van het bericht is niet Noa, dat is Emma. Waarna de moeder van Sterre dan, als een soort rechercheur, eerst Sterre ondervraagt – ‘Aan wie heb jij allemaal je wachtwoord gegeven? – en vervolgens aan Emma de bekentenis ontlokt dat zij de plaatser was van de gemene krabbel. Wat dan weer leidt tot ruzie met de moeder van Emma en negeergedoe op het schoolplein.
Blij dat dit soort gedonder me bespaard blijft.
De computer blijkt bij de opvoeding van normale kinderen sowieso de oorzaak te zijn van een hoop gedoe. Met wie zijn de kinderen bevriend op Hyves? Met wie chatten ze? Wat zien ze op internet? Een van de moeders vertelde dat ze de computer keurig beneden, in de huiskamer, had staan. De 8-jarige dochter zat achter de computer en uit de boxjes klonk het smurfenlied. Een volledig onschuldig ritueel, zou je denken. Tot moeder naar de keuken liep en zag dat de smurfen in deze variant van hun lijflied allemaal voorzien waren van enórme erecties.
En hoe om te gaan met een vriendinnetje met pseudologica fantastica? Met een verhaal als: ‘Mam, Mare heeft vijf verzorgpaarden en met een ervan gaat ze wedstrijden rijden.’ Meteen het mooie verhaal aan diggelen gooien of er langzaam barstjes in manoeuvreren? Wat is wijsheid? Wat doe je als ‘alle kinderen van de klas’ al een mobieltje hebben? En hoe ga je om met al die trends, met bijpassende hebbedingen, met K3 en Mega Mindy?
Of zijn die alweer uit? Ik zou het niet weten, want er is een hele wereld die aan mij voorbijgaat. En dat is soms verdrietig, maar soms ook helemaal niet.
Sanne Kloosterboer
Sanne Kloosterboer (36) is de moeder van Yaël (5). Yaël is verstandelijk gehandicapt, autistisch en heeft epilepsie. Sanne woont met man en kind in Amsterdam en werkt bij een krant.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
