Voor me ligt het rapport van Koekie, onze 9-jarige pleegzoon. Het is zijn eerste jaar op de Oscar Carré School in de Amsterdamse Pijp geweest. Ik herinner me nog levendig dat ik in juni 2009 iedere dag met hem naar de Bijlmer ging om hem af te leveren op de basisschool daar. Het was een andere wereld, het was een andere Koekie.
Ik blader zijn rapport door. Het is, zacht gezegd, niet top. Werkhouding, Nederlandse taal, rekenen. Het kan veel beter. Maar als je door al die M’s (van matig) heenkijkt, dan zie je ook wat hoogtepunten. Zijn woordenschat is bijvoorbeeld ruim voldoende. Muziek, dans, bewegingsonderwijs, wereldoriëntatie en beeldende vorming mogen er ook zijn. En bij handvaardigheid staat zelfs ‘uitstekend’.
Op het einde van het rapport lees ik: ‘Koekie, zet in groep 5 je beste beentje voor! Je kunt het en laat het zien!’
Ik wil dat hij nu al hartstikke goed kan rekenen, ik wil dat hij van lezen houdt, dat hij al verhalen schrijft.
Ik moet minder willen. Ik moet beseffen dat een in mijn ogen kleine stap vooruit in zijn leven een reuzenpas is. Rekenen, lezen en schrijven… het komt wel. Koekie heeft de tijd nodig. Zijn leven is een achtbaan geweest. Er is gesold met hem. Hij had maar één vastigheid in zijn leven: vandaag wist hij niet waar hij morgen zou zijn. Waarom zou je willen rekenen als je nog eens niet weet in welk bed je volgende week slaapt? Waarom wil je lezen als je geen flauw idee hebt wie over een maand je pleegmoeder is?
Koekie heeft het afgelopen jaar veel vrienden gemaakt. Feestjes worden zo gepland dat hij aanwezig kan zijn. Hij is geweldig gezelschap. Hij gaat graag naar school, hij verheugt zich op de wekelijkse pianoles van juf Jeannette en op de vrijdagse les op de muziekschool, honkballen op zaterdagochtend doet hij met veel plezier. Hij houdt van zijn nieuwe oma en zijn nieuwe zus en dat is omgekeerd ook zo. Sociaal is hij in een jaar een topper geworden. Ik moet mijn zegeningen tellen en maar denken dat taal en rekenen volgend schooljaar komt.
Vorige week, rond een uur of tien ’s avonds, stond hij opeens onbedaarlijk huilend in mijn kamer. ‘Wat is er Koekie?’ vroeg ik.
‘Ik wil niet weg hier. Ik wil altijd bij jullie blijven,’ zei hij tussen de tranen door.
‘Je gaat ook niet weg hier. Je blijft altijd bij ons,’ zei ik.
Hij bleef huilen en hij bleef de zinnetjes herhalen. ‘Ga nou maar weer in bed liggen,’ zei ik na vijf minuten, ‘dan haal ik Céline, dan komt die even bij je zitten.’
Ik hoorde mijn vrouw hem geruststellen, totdat uiteindelijk het huilen ophield.
Het was een doorbraak. Hij had nu besloten dat hij het zat was dat er met hem gesold werd. Wij waren zijn toekomst. Bij ons wilde hij zich zeker gaan voelen. Gezin vijf was zijn definitieve gezin.
Dus met dat schrijven, lezen en rekenen gaat het in groep 5 ook wel goed komen.
Maar nu gaan we op vakantie. Voor het eerst met zijn drieën. ‘We gaan naar Texas,’ zegt Koekie tegen iedereen die het horen wil.
Tot over een week of vier.
Frans Lomans
Lomans (55, hoofdredacteur van Panorama en Nieuwe Revu, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (51, artdirector van J/M en moeder van de 25-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
