Dinsdagnacht is het dan toch weer raak. Om half drie gerommel beneden. Er staan wat scooterkappen in de gang en Zoon is weg en neemt zijn telefoon niet op. Om half vier nog meer lawaai. Zoon is aangeschoten, stoned en zit boven met vriend Allen aan de thee. Die kennen we nog van de basisschool. Sinds Allen op zijn 15e met onze auto ging joyriden durfde hij niet meer bij ons naar binnen, nu weer wel kennelijk. De jongens hebben samen een heel stel scooterkappen gekocht van een dealer, voor eigen gebruik, en de rest gaan ze verkopen. Ja, vast, bij de dealer om half vier ´s nachts… Uiteindelijk blijken ze van vriend Pascal gekocht te zijn. En ja, die zal ze wel gestolen hebben denken ze. Om half vijf wordt de hele handel weer opgehaald, wij willen geen gestolen spullen in huis.

De volgende dag volgt een emotioneel gesprek. Dat loopt uit de hand en gaat niet alleen over heling en gestolen spullen. We praten ook over de voorwaardelijke taakstraf die hem boven het hoofd hangt. We praten erover dat Zoon weer meer is gaan drinken en nu acht weken lang vrij is. Hoe gaan we die periode overbruggen zonder verdere misstappen?

Wíj praten vooral en Zoon wordt vooral boos. Zo´n veel te lang gesprek met veel verwijten, zorgen en emoties werkt niet bij Zoon. Dat weten we wel. Maar de laatste maanden ging het zo goed dat ik enorm geschrokken en verdrietig ben. Ik heb geen strategie voor dit gesprek bedacht. En zo raken we verzeild in een discussie over wat wel en niet kan. Hij vindt het hypocriet dat wij ermee instemmen dat het meisje dat vanmorgen onze autospiegel eraf reed, gaat verklaren dat ze dat met haar fiets heeft gedaan terwijl het met een auto was. Zijn vader heeft na vele gestolen fietsen zelf wel eens een gestolen fiets van een junk gekocht. Tussen dat en heling zit een grote afstand, maar het is een hellend vlak. Voor ons met duidelijke grenzen, voor hem niet.

´s Avonds doen we het gesprek over en stellen we zonder discussie liefdevol en duidelijk nieuwe regels. Dat werkt beter, maar de zorg blijft.

Ik begrijp het niet. Zoon heeft een half jaar lang heel hard gewerkt voor zijn hbo-studie. Hij heeft alle tentamens gehaald, inclusief groepswerk en presentaties. Hij heeft werk en genoeg geld. Waarom brengt hij zijn toekomst in gevaar met dit soort ellende? Zijn enige antwoord daarop is dat hij wil ‘leven’.

Ilse

Ilse beschrijft hoe haar zoon van 17 in aanraking komt met politie en justitie, en hoe dat verder gaat. Ilse woont samen en heeft een zoon en twee dochters.

J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.