Het wordt, naarmate ik ouder word, steeds moeilijker om met mijn ouders op vakantie te gaan. Enkel en alleen omdat zij andere prioriteiten stellen dan ik. Voor paps en mams staat gezelligheid voorop. Op míjn lijstje staan rust en vrij van plichten een stuk hoger dan gezelligheid. Die tegengestelde belangen botsen makkelijk.
Zo waren we twee weken geleden met z’n allen in Duitsland. We verbleven bij een oudtante van mijn moeder. Zij woont in een heel klein dorpje, ergens in de buurt van Keulen. Ze heeft een prachtig groot huis en een gigantische tuin. Die tuin moet onderhouden worden en daarvoor stond lieve Helga elke ochtend om zeven uur op. Als het aan mijn moeder lag, nam ons hele gezin dit ritme over en stonden mijn zusjes en ik ook om zeven uur naast ons bed om vlijtig te gaan helpen in de tuin. Voor Hannah en Emma, die 6 en 4 zijn, zou dit uiteraard geen probleem zijn. Die bruisen de hele tijd van de energie, vooral ’s ochtends. Dit is echter mede te danken aan het tijdstip waarop zij ’s avonds naar bed gaan. Voor Roos, die net 13 is, en mij is het fysiek haast niet mogelijk om zo vroeg op te staan, we doen ons best, maar zeven uur gaat niet. Mama heeft in de loop van ons verblijf een compromis bedacht: uiterlijk om negen uur moet iedereen zijn bed uit.
Een hartstikke goed voorstel, als je er geen rekening mee houdt dat ik mijn slaapgebrek – van een uitputtend schooljaar plús de paar dagen op een boot met vriendinnen – er nog moet uitslapen.
De eerste dagen in Duitsland, toen mama het nog niet over het gebrek aan gezelligheid had gehad, plukte papa me rond twaalf uur uit mijn bed, maar zelfs dan had ik nog het gevoel dat mijn terroristische vader me mijn slaap niet gunde. Nadat ik me tijdens de lunch een paar keer in pyjama aan de eettafel had vertoond, had mama er genoeg van; dit was onbeleefd jegens onze gastvrouw. Ik had me hierin nog kunnen vinden als Helga ook maar íets van irritatie over mijn gedrag aan mij had getoond. Zij lachte echter elke ochtend alleen maar hartelijk als ze me naar beneden zag strompelen, terwijl de rest van het gezin al uren fris en fruitig door het huis denderde.
Mama besloot wat discipline in mijn dagritme aan te brengen en stuurde elke ochtend om negen uur exact Hannah of Emma of allebei mijn kamer in. Ik dacht dat ze ze had geïnstrueerd met de woorden: ‘Maak maar zoveel lawaai als je wil; ze móet eruit’ want Hannah en Emma waren niet weg te schreeuwen voordat ik aangekleed en wel mijn kamer uit kwam.
Nadat ik op een ochtend weer eens mijn bed uit was getetterd door de kleintjes, kwam ik met mijn lelijkste hoofd naar beneden voor het ontbijt. Het leek mam en pap een leuk idee als Roos en ik met z’n tweetjes naar het zwembad zouden fietsen, vijf kilometer verderop, ‘om te kijken of dat iets was’. Mij best. Ik zou, wat er ook gebeurde, toch geen kans meer zien om weer terug in bed te duiken.
Je moet echter begrijpen dat ik, zoals de meeste tieners, niks waard ben als ik te vroeg mijn bed uit ben gehaald. De hele dag niet. Het ging die ochtend dus niet zo soepel tussen Roos en mij, en na wat geschreeuw over en weer liep ik weer het huis in. Mama en papa vroegen of we niet moesten zwemmen. Ik vermeldde dat ik niet wilde zwemmen met iemand die me uitschold en verdween naar mijn kamer. Voor mijn ouders was dat de druppel die de emmer deed overlopen en meteen die ochtend werd besloten twee dagen eerder terug te gaan naar Nederland, omdat mama zich ‘kapot schaamde tegenover Helga’ voor haar verwende, onbeleefde kroost.
Ik meen het echter als ik zeg dat ik op sommige momenten niet in staat ben om mijn bed uit te komen. Fysiek niet. Mocht ik er dan uit gesleurd worden of de deken van me worden afgetrokken – oftewel dat ik er om de één of andere reden tóch uit ben – dan functioneer ik nauwelijks tot niet. Je hebt niks aan me.
Ik raad alle ouders dan ook sterk af hun puber ‘s ochtends voortijdig het bed uit te gooien. Ze gaan er die avond niet eerder door slapen, omdat ze tóch iets van strijd met je moeten leveren. Ze laten je dus liever zien hoe lang ze het volhouden om weinig te slapen, dan dat ze braaf vroeger naar bed gaan. Hierbij komen nog de gruwelijke gedachten die ze gaan koesteren jegens degene die hen de slaap ontzegt. Ik had op een gegeven moment een visoen van mezelf dat ik Hannah en Emma het raam uit gooide.
Slaap is belangrijk en pubers maken zelf uit wanneer ze die krijgen. Probeer ze niet geforceerd in een ander ritme te manoeuvreren. Met de ‘ik-heb-eigenlijk-liever-niet-dat-je…’-methode bereik je veel meer, omdat je dan op hun schuldgevoel inspeelt.
Was getekend: De Echte Puber
Madelief Wijdeveld (15),
Woont in Amsterdam als dochter van twee jonge ouders en grote zus van Emma (4), Hannah (6) en Roos (13). Zit in de vijfde klas van het vwo en heeft dus volop ervaring met kinderen. Vindt dat ouders recht hebben op een globaal overzicht van wat hun puber uitvoert in zo’n klaslokaal en daarbuiten.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
