Zoon wordt 18 en nodigt wat vrienden uit voor het eten. Als wij thuiskomen van het boodschappen doen, zitten ze al onwennig rond de tafel. Ze vallen meteen aan op het stokbrood met knoflooksaus en zoon voorziet hun van drankjes: cola, bier en wodka. Water voor Daniël.
Daniël drinkt en blowt niet meer, sinds hij een paar weken geleden na veel drank agressief werd en drie dagen vast zat. Zijn vriendin Mariëtte doet met hem mee. Daniël en Mariëtte wonen bij Daniëls vader. Die heeft een Wajong-uitkering en een handeltje in brommers. Het is het enige huis waar dit groepje vaak komt. Ze mogen er blowen, hij helpt iedereen met hun scooters en houdt op zijn manier een oogje op hen.
We kennen Daniël al sinds hij klein is. Met zijn kleurtje en zijn frêle uiterlijk is hij een knappe jongen en ik mag hem graag. Hij heeft geen opleiding, geen baan, wel een strafblad. We praten over zijn toekomst. Hij heeft zijn rijbewijs en zou wel vrachtwagenchauffeur willen worden. ‘Dan moet je wel hele dagen rijden, het is net zoiets als naar Zuid-Spanje met de auto, maar dan elke dag,’ zegt Abdel. Dat is voldoende om het plan voorlopig de wereld uit te helpen. Verveeld kijkt hij weg.
Daniëls vriendin doet een opleiding tot gastvrouw. Ze is een open en gezellige meid die de stemming er goed in houdt. Zij wil een baan en een eigen huis, desnoods buiten deze stad. Alle jongens luisteren als zij iets zegt.
Ondertussen kiezen ze allemaal een pizza. Dat valt niet mee voor Tomaat, een magere bleke jongen. Hij zegt dat hij bijna niks lust: geen chocolade en geen cola. Hij lust maar één groente: bloemkool. Dapper bestelt hij toch een pizza met ham. Die gaat later onaangeroerd weer weg. Tomaat praat als een wigger (wanna-be-nigger), iets wat ik tot nog toe alleen cabaretiers op tv heb horen doen. Zoon maakt zich zorgen over Tomaat. Hij kreeg een tijdje geleden een toeval en komt nog maar zelden uit bed en uit huis.
Fabian is wat jonger en kijkt af en toe weg. Dan valt hij stil en zit onbeweeglijk. De anderen letten er niet op en betrekken hem in het gesprek als hij er weer bij is. Fabian zegt weinig en is uiterst beleefd.
Abdel is het meest aan het woord. Na allerlei banen als pizzakoerier koeriert hij nu voor een sushi-zaak. Of we wel weten wat dat kost zo´n bakje, wel twintig euro. Hij heeft het nooit geproefd en dat wil hij ook niet. De anderen zijn het grondig met hem eens, rauwe vis en rijst, brr. Abdel heeft een vlotte babbel en is duidelijk trots op zijn Louis-Vutton-tasje.
Na de pizza is er taart met kaarsjes. Onder protest van Zoon wordt er gezongen. Het is gezellig aan tafel. Ze rollen alvast een joint en Zoon wijst er nog even op dat binnen niet wordt gerookt. Ze onderhandelen over waar ze nog heen gaan die avond. Poolen in de stad? Mariët wil bowlen en tovert de prijzen uit haar tas. De anderen aarzelen nog. Ze willen wel, maar je mag er binnen niet blowen. Een uurtje dan, dan komt dat blowen daarna wel.
We krijgen een hand en ze stommelen naar beneden. De nog volle fles wodka gaat mee. Ik ben ontroerd door de saamhorigheid en vriendschap tussen deze jongens. En ik maak me zorgen. Stuk voor stuk zijn het lieve en leuke jongens. Maar samen hebben ze meters strafblad en nul perspectief.
Ilse
Ilse beschrijft hoe haar zoon van 17 in aanraking komt met politie en justitie, en hoe dat verder gaat. Ilse woont samen en heeft een zoon en twee dochters.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
