Tijdens het eten op dinsdagavond heeft Koekie, onze 9-jarige pleegzoon, opeens een aanval van openhartige mededeelzaamheid.
‘Ik mocht vanmiddag niet mee spelen. “Jij bent ADHD,” zei een jongen uit mijn klas.’
‘O,’ zeiden mijn vrouw en ik. ‘Da’s niet erg aardig van die jongen.’
‘Hij zei ook dat ik alleen maar van groep 4 naar groep 5 was gegaan, omdat juffrouw Janneke van me afwilde.’
Hij zei het zonder zelfmedelijden, als feitelijke mededelingen.
‘Da’s ook niet aardig,’ zeiden wij. ‘Maar misschien heb jij ook wel vervelende dingen tegen hem gezegd.’
‘Nee,’ zei hij. En daarmee was dit gespreksonderwerp afgerond.
Wat moet je in zo’n geval doen? Niks, besloten wij. Sowieso hebben mijn vrouw en ik tijdens de vakantie besloten de dingen wat meer de dingen te laten. Ruzies, vechtpartijen, het hoort gewoon bij opgroeien. Toen ik Koekie’s leeftijd had, vocht ik gemiddeld ook twee keer per week en dat ging er een stuk steviger aan toe dan nu. Als ik klappen had gehad, deed mijn vader dat af met een schouderophalen: ‘Daar wordt je een kerel van.’
Dus we nemen geen contact op met de juf of met de ouders van die jongen uit zijn klas. Ook niet omdat Koekie er niet onder gebukt lijkt te gaan.
Verder was de eerste schoolweek veelbelovend. Zijn maandag-tot-en-met-donderdagjuf heet Esther, zijn vrijdagjuf Antien. Het klaslokaal waarin hij zit ademt veel meer dan het vorige iets serieus uit. Hier wordt geleerd. En Koekie schrikt er niet van. We hebben nog geen noodsignalen ontvangen dat hij niet op zijn plaats zou zijn. En hij gaat graag naar school. Er heeft zich een voorzichtig optimisme van ons meester gemaakt. Misschien gaat hij dit jaar lezen en rekenen en schrijven wel leuk vinden. En heel misschien leert hij wel om zich te concentreren.
Dat optimisme werd ook zaterdag nog eens gevoed. In opperste concentratie schreef hij een felicitatiekaart aan zijn oppas en vriend Boris. Elke letter in een andere kleur. Prachtig. We waren ongekend trots op hem. Nog nooit was hij zo rustig in de weer geweest met cijfers en letters.
En omdat deze week de bomen toch al tot in de hemel dreigden te groeien, werd ik tijdens onze wekelijkse fietstocht getrakteerd op nog meer openheid van zijn kant. Want als we een echt groot probleem hebben met Koekie dan is het wel zijn geslotenheid. Hij vertelt niet over zijn verleden, niet over zijn gevoelens; altijd babbelen, nooit iets zeggen. We tasten bijna constant in het duister over wat er in zijn hoofd gebeurt.
Maar tijdens de vakantie had hij al gezegd dat hij van mamma hield, maar dat hij er nooit meer op bezoek wilde. Nu zei hij dat hij mamma soms miste. ‘Heel soms.’ De gesloten schelp opent zich af en toe en dat is goed nieuws. Dat was ook het goede met het ADHD-incident; hij meldde het.
En ach, volgende week zullen er heus wel weer donkere wolken verschijnen boven ons paradijs, maar deze week pakken ze ons niet meer af.
Frans Lomans
Lomans (55, hoofdredacteur van Panorama en Nieuwe Revu, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (51, artdirector van J/M en moeder van de 25-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
