Ik tel de dagen af. Of eigenlijk tel ik de nachten af. Nog drie keer wakker worden, nog drie keer ’s ochtends de lege slaapkamer van Koekie binnenlopen. Na een gezamenlijke vakantie van drie weken in Texas, zijn mijn vrouw en ik weer aan het werk gegaan en hebben we onze 9-jarige pleegzoon naar een terug-naar-de-natuur-kamp op Terschelling gestuurd. We moeten het twee weken zonder hem doen. We mogen niet op bezoek, we mogen niet bellen. Alleen brieven en kaarten zijn toegestaan. De ene brief die hij naar ons gestuurd heeft, maakten we vol verwachting open. Maar die bevatte geen enkele mededeling over hoe het was en hoe hij het vond; het was een tekening van een politieauto. Zijn weerzin tegen schrijven (en waarschijnlijk ook tegen lezen en rekenen) is niet afgenomen. Maar goed, dat probleem proberen we na zijn vakantie wel op te lossen.
Omdat ik Koekie zo mis, kijk ik naar de boekjes met foto’s uit Texas die mijn vrouw heeft samengesteld. Koekie met cowboyhoed, Koekie met zijn Texaanse vriendinnen Lexington en Maykala, Koekie die vooraan zit bij concerten, Koekie in het zwembad, Koekie op de motor van een Hells Angel die sprekend lijkt op Unu, de baas van de Nederlandse Angels, Koekie op een longhorn, Koekie in een Chevrolet, Koekie in een vrachtwagen, Koekie voor een muurschildering van Martin Luther King.
Koekie is een wereldburger geworden. We zijn pas pleegouders geworden op het moment dat we het financieel redelijk voor elkaar hadden. We kunnen hem wat laten zien, duidelijk maken dat de wereld groter is dan Amsterdam.
Er zit een foto bij van Koekie in een gevangeniscel. Mijn vrouw was er eigenlijk op tegen dat we op bezoek gingen in het museum van de gevangenis van Huntsville, waar mensen zitten die ter dood gebracht gaan worden. Er staat een elektrische stoel tentoongesteld. Die vond hij eng. Toen we buiten stonden, zei hij dat hij het er niet mee eens was. ‘Je mag mensen niet doodmaken,’ zei hij.
Het was een leerzaam bezoek, vond ik.
Hadden we niet mogen doen, vond mijn vrouw.
En Koekie droeg de sleutelhanger met kleine handboeien, die hij in de museumwinkel had aangeschaft.
‘Zou jij in Austin, Texas, willen wonen?’ vroegen we hem.
‘Ja,’zei hij.
Het is een van de voordelen van het leven van een pleegkind. Hij is zo ontworteld en zo gewend aan verhuizingen, dat hij overal kan wonen. Hij is nu ruim veertien maanden bij ons en het is pas een fenomeen van de laatste maanden dat hij aangeeft dat hij echt heel lang bij ons wil blijven. Maar dat kan net zo goed in Texas als in Amsterdam zijn. Zijn aanpassingsvermogen is wonderbaarlijk groot. Hij heeft tijdens zijn eerste verblijf daar meer vrienden gemaakt dan ik in twintig reizen naar Amerika.
En voor zover ik dat nog niet wist: hij is een goede jongen. Vlakbij het Austin Motel, waar we ruim de helft van onze vakantie doorbrachten, was een provisorisch opvangcentrum voor katten en honden. Daar ging hij soms wel twee keer per dag naartoe om de jonge katten en honden te bekijken en ze te aaien. En bijna iedere keer haalde hij zorgvuldig zijn nieuw aangeschafte portemonnee uit zijn zak, pakte daar een dollar uit en deed die in de geldpot. Ik was trots op hem en dacht, met enig gevoel voor drama en overdrijving, dat hij deze dieren zag als lotgenoten. Net als hijzelf verdienden ze alle steun die ze konden krijgen.
Frans Lomans
Lomans (55, hoofdredacteur van Panorama en Nieuwe Revu, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (51, artdirector van J/M en moeder van de 25-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
