‘Zullen we nog eens naar de kerk gaan?’ vraag ik Koekie, als we over straat wandelen.
‘Nee,’ zegt onze 9-jarige pleegzoon.
‘Geloof je niet meer in God?’ vraag ik.
‘Nee,’ zegt hij.
‘Waarom niet?’ vraag ik.
‘Als ik bid, gebeurt er niks,’ zegt hij.
Nu zou ik hem eigenlijk hebben moeten vragen waarvoor hij gebeden heeft, wat hij hoopte dat er zou gebeuren. Maar in zoveel vragen zal hij vast en zeker geen zin hebben. Ik krijg de laatste tijd toch al regelmatig het verwijt dat ik hem veel te veel vraag. ‘Frans,’ zegt hij dan op strenge toon. ‘Houd op! Jij altijd met je vragen!’
In plaats daarvan neem ik er genoegen mee dat ik nu de enige in ons gezin ben die nog gelooft.
Het heeft er natuurlijk niks mee te maken dat Koekie niet ons echte kind is, maar ik moet concluderen dat geloof en kerk niet de eerste strijd is die ik verloren heb. Mijn vrouw en ik zijn zo verschillend, dat we het eigenlijk nooit eens zijn over Koekie’s activiteiten. Laatst kwam dat verschil wel heel genadeloos naar boven.
Mijn vrouw had Koekie ingeschreven voor de dansschool van Lucia Marthas. Hij houdt van dansen, dus dat was het probleem niet, behalve dan dat ik langzaamaan begon te vrezen dat hij zich aan het concentreren was op meisjes- in plaats van jongensdingen. Maar goed, de eerste dansles viel samen met een honkbalwedstrijd en mijn vrouw ging er blind vanuit dat hij dus ging dansen en niet zou gaan honkballen. Ik ging van het tegenovergestelde uit. Natuurlijk won mijn vrouw.
Ik maakte de balans op en constateerde, vol zelfbeklag, dat ik eigenlijk elke strijd verloor. Als mijn vrouw iets wilde met Koekie, dan kreeg zij haar zin. Ze kreeg zelfs haar zin als ze er niets voor deed (Koekie die niet meer naar de kerk gaat). Ik droom van een macho-Koekie, zij van een kunstzinnige Koekie. Het evenwicht dat we hadden (pianoles enerzijds, honkbal anderzijds) is nu verstoord. Pianoles en dansles samen klinkt niet goed. Ter troost: mijn gewenste combinatie (elektrische gitaarles en boksen) zal ook niet iedereen ideaal in de oren klinken. Maar blijft de vraag (die ook ouders met eigen kinderen kunnen beantwoorden): winnen moeders altijd van vaders? Zijn vaders veroordeeld tot een bijrol? En waarom is dat?
Op zaterdagochtend was ik trouwens degene die Koekie naar de dansles bracht, omdat mijn vrouw wat anders te doen had. Zo ben ik dan ook wel weer – schijnbaar leg ik me makkelijk neer bij mijn verlies. En toen hij gekleed in het zwart uit de kleedkamer kwam zag hij er beter, en meer macho, uit dan ik gevreesd had.
Frans Lomans
Lomans (55, hoofdredacteur van Panorama en Nieuwe Revu, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (51, artdirector van J/M en moeder van de 25-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
