Het lijkt een eeuwigheid geleden. Koekie, onze 9-jarige pleegzoon, was net bij ons en ik zei of deed iets wat hem niet aanstond. ‘Dat zeg ik tegen pleegzorg,’ zei hij. Het was een dreigement. Ik weet niet meer hoe ik reageerde. Ik weet ook niet of ik het tegen mijn vrouw gezegd heb. Ik weet wel dat het me in verwarring bracht. Uiteindelijk analyseerde ik het op zo’n manier dat het in ieder geval geen pijn deed. We hadden gewoon te maken met een veteraan in de pleegzorg, iemand die wist dat hij en wij aan jeugd- en pleegzorg waren overgeleverd. Het was ook het dreigement van een toen net 8-jarig jongetje dat geen enkel vertrouwen had in onze goede bedoelingen en die verder alleen maar kon hopen op een fatsoenlijke behandeling.

Continue reading →