Zo, Yaël is net vertrokken met het busje. Ze is elf dagen ziek thuis geweest. De eerste dagen was ze heel ziek, met bijna 40 graden koorts en daarna was ze vooral heel moe. Ze lag de halve dag te slapen. Eten wilde ze niet. Pas na een week at ze voorzichtig een koekje.
Vandaag is ze dus weer naar haar dagbesteding. En dat werd ook wel tijd. Want hoe gezellig haar aanwezigheid ook was, ik zat inmiddels een beetje aan mijn zorgtaks. Nu ben ik alleen thuis. Wat een stilte, wat een weelde. En als het busje vanmiddag tegen vieren voorrijdt, ben ik weer blij haar te zien.