Toen Koekie, onze nu 9-jarige Surinaams/Nederlandse pleegzoon, net bij ons was, ging mijn vrouw een aantal keren finaal door het lint. Koekie gaf terloops en ongevraagd zijn mening over Marokkanen. ‘Ze stinken uit hun mond,’ is het zinnetje dat me nog helder voor de geest staat.
‘Hoe kom je daarbij?’ vroeg mijn vrouw dan met haar meest venijnige stem.
‘Dat is zo,’ zei Koekie.
‘Dat is niet zo!’ zei mijn vrouw woedend. ‘En ik wil je dat nooit – NOOIT! – meer horen zeggen.’
Het kwam nog een paar keer terug, want hij vond het een volstrekt normale zaak om dat te zeggen. En iedere keer brak mijn vrouw het wereldrecord venijnigheid en woede.
Wij konden er niet precies achterkomen waar hij deze dwaze straatwijsheid vandaan had. Was het misschien normaal om dit luid en duidelijk te roepen in de Bijlmer? Had hij nare ervaringen met Marokkanen? We hadden geen idee. Zoals we er eigenlijk nooit achtergekomen zijn waarom hij zo graag bij een blank gezin wilde wonen. Maar goed, iedere vorm van opkomend racisme smoorden we vanaf het begin in de kiem.
Rond verkiezingstijd gaf hij mij op een ochtend nog een stemadvies. Niet op Wilders stemmen. ‘Want die houdt niet van Somaliërs,’ zei hij.
‘Op wie moet ik wel stemmen?’
‘Op Rutte, want die houdt van alle mensen,’ zei hij zonder een spoor van twijfel.
De Marokkaanse incidenten uit de begintijd, lijken gebeurtenissen uit een andere eeuw. Koekie is volstrekt blind geworden. Hij ziet geen verschil tussen zwart, geel, bruin en wit, hij vindt jongens en meisjes hetzelfde en homo’s en hetero’s worden door hem ook over één kam geschoren.
De laatste drie weken kwamen een Surinaams meisje, een indiaan en een blank meisje spelen. Hij denkt er niet over na. Je hebt goede mensen en minder goede mensen, dat is het.
Vorige week logeerde hij bij de dochter van mijn vrouw, die door hem ‘mijn zus’ wordt genoemd. Zij heeft een extreem multiculturele vriendenkring en dat vindt Koekie geweldig. Een van zijn favorieten is een Marokkaan. Ik ben er tamelijk zeker van dat hij zich niet meer kan herinneren dat hij ooit die nare opmerkingen over Marokkanen heeft gemaakt. En als hij het wel weet, dan zal hij zich waarschijnlijk doodschamen en zich afvragen waar dat vandaan kwam.
Volgende maand is Koekie jarig. Voor een klein feestje – bioscoop en McDonald’s – mag hij vijf kinderen uitnodigen. Daar is hij flink over aan het piekeren. Op de voorlopige lijst staan twee jongens en drie meisjes. Twee Afrikaanse en een Surinaams meisje, een Turkse en een indiaans-Surinaamse jongen. Mijn vrouw en ik zijn de blanke inbreng.
Nou, zo kleurenblind is Koekie dus geworden. Ook in dat opzicht ben ik inmiddels een trotse pleegvader.
Frans Lomans
Frans Lomans (55, hoofdredacteur van Panorama en Nieuwe Revu, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (51, artdirector van J/M en moeder van de 25-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.