In sommige opzichten heeft Koekie, onze 9-jarige pleegzoon, het best getroffen met ons. Denk ik in alle bescheidenheid. Maar, en dat weet ik tamelijk zeker, er is ook één ding dat hij dolgraag zou veranderen. En wel dat er werkelijk altijd op hem gelet wordt. Hij kan niets doen zonder dat wij het zien, voelen of horen.
Schooljuf Esther spreek ik bijna iedere ochtend als ik hem aflever op school. Als er iets is, dan zegt ze dat. Komt dat er niet van, dan mailt ze me op het einde van de middag. Mijn vrouw en ik hebben daarnaast zo’n band met een handvol klasgenoten van hem opgebouwd dat ook die een voortdurende bron van informatie zijn. Niet in de klikkerige zin, maar gewoon omdat iedereen bijna spontaan vertelt wat voor grappigs, of vervelends, Koekie heeft uitgehaald. Omdat ze gewoon met hem meeleven en weten dat wij geïnteresseerd zijn. Zo hoorden we vorige week dat hij gechanteerd werd door een meisje in zijn klas. Onze bronnen dachten dat hij haar ook echt betaalde, zeker toen we in zijn spaarpotten opeens niet het papiergeld aantroffen dat hij recentelijk had ontvangen. Toen we hem hiermee confronteerden, ontkende hij iedere betaling en haalde hij ergens een portemonnee vandaan waar inderdaad twee briefjes van tien in zaten. Hij gaf wel toe dat een van de meisjes uit zijn klas geld aan hem vroeg en dat het pesten zonder het afstaan van geld in hevigheid zou toenemen. Maar goed, ook hier kwamen we dus achter.
Van de pianoles haal ik hem meestal op en dan neem ik zijn vorderingen of zijn weerzin tegen bepaalde lesonderdelen altijd even door met juf Jeanette. Dat doen we meestal in alle openheid, dus Koekie mag meeluisteren en commentaar leveren. Als hij alleen naar huis komt en er is iets waanzinnig positiefs of negatiefs gebeurd, dan belt Jeanette meestal ’s avonds mijn vrouw. Of we komen haar gewoon op straat tegen op een later moment en dan nemen we Koekie’s pianoleven altijd even door.
Ook de naschoolse opvang kent geen geheimen voor ons. In een minuut of twee, drie worden we bijgepraat als we hem ophalen. En naar de honkbalwedstrijden ga ik altijd met hem mee en zwemmen doet hij altijd met mijn vrouw.
Met andere woorden: Koekie zal overal waar hij een klacht indient over de schending van zijn privacy honderd procent in het gelijk gesteld worden.
Maar gelukkig is er een uitzondering.
Op dinsdagmiddag bezoekt hij drie kwartier lang de psycholoog. Als wij vragen wat hij daar gedaan of besproken heeft, antwoordt hij altijd: ‘Dat is geheim.’
En wat geheim is, moet ook geheim blijven. Daar kwamen we woensdag achter toen mijn vrouw en ik uitgenodigd waren voor een gesprek. Slechts in de meest algemene bewoordingen werden ons mededelingen gedaan over de dinsdagsessies. ‘Hij was in elk opzicht gegroeid.’ Daar moesten we het mee doen. Verdere vragen onzerzijds hadden geen zin, we mochten alleen antwoorden geven.
En we kregen ’n dringend advies mee: in de hele ontwikkeling van Koekie is maar één ding van absoluut levensbelang. En wel het gevoel van veiligheid en geborgenheid. Hij moest zeker weten dat de plek waar hij nu was voor altijd de zijne zou zijn. Pas als hij daar geen enkele twijfel meer over had, dan pas zou alles in zijn leven goed kunnen gaan.
Dus daar zullen we nog meer dan voorheen op letten. Dit is zijn plek, met dat totale gebrek aan privacy. En die drie geheime kwartieren per week.
Frans Lomans
Frans Lomans (55, hoofdredacteur van Panorama en Nieuwe Revu, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (51, artdirector van J/M en moeder van de 25-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.