Of ik mee wil doen met een petitie tegen het nieuwe, strenge beleid van de school. Te laat komen wordt niet meer door de vingers gezien, welke smoes de scholieren ook hebben. En ze kunnen ook niet meer sjoemelen met hun terugkomplicht. Ze moeten zich de volgende ochtend stipt om 8 uur melden of na school nablijven.
Twee seconden te laat wordt niet meer geaccepteerd. En ook wordt er niet meer gerend of geschreeuwd in de gangen. Hup, naar de conrector. Volgens de verontruste ouders (moeders) worden ze tegenwoordig ook bij het minste en geringste wangedraginkje de klas uitgestuurd voor een stichtelijk praatje met mentor of afdelingsleider. Schande, vinden de moeders. Zo strikt! Dat verpest de sfeer op school
Ik snap die verontwaardiging niet. Wat is er mis met die nieuwe strenge aanpak, die overigens ook op andere scholen zijn intrede heeft gedaan? We klagen toch massaal over de onhebbelijke jeugd die denkt dat de hele wereld om hen draait? Spreek met een willekeurige mede-moeder en binnen drie minuten gaat het over de slappe knieën van de buurvrouw of de vriendin die nooit nee durft te zeggen tegen haar kind. Vind je het gek dat die zoon van haar zo’n door en door verwende, brutale etter is geworden? Die kent zijn grenzen totaal niet. Ze wil niet veel zeggen, hoor, maar ze weet zeker dat haar eigen dochter toch echt anders is.
Het zijn nooit onze eigen kinderen die iets fout doen. Altijd die van een ander. Van enige zelfkritiek op het eigen nageslacht hebben de meeste ouders nog nooit gehoord. Dat geldt ook voor de petitie-moeders. Op mijn tegenwerping dat zo’n school toch gewoon gelijk heeft om regelovertredende leerlingen lik op stuk te geven, antwoorden de moeders dat dat misschien goed is voor kinderen die altijd de schoolregels aan hun laars lappen, maar niet voor kinderen die incidenteel eens – geheel buiten hun schuld natuurlijk – een paar minuten te laat komen. En toevallig zijn hun kinderen nou net van dat laatste soort.
Toevallig is mijn zoon in de eerste twee schoolmaanden drie keer te laat gekomen. Zijn eigen schuld; hij besteedt ‘s ochtends veel te veel tijd aan zijn haar. Zijn haar ja, waarvan elk sprietje precies goed ge-geld moet zitten en dat ongeveer zes keer helemaal gerestyled moet worden voor hij naar school kan. Zuchtend, klagend en scheldend gaat hij de volgende morgen voor dag en dauw van huis om zich om acht uur te melden bij de conciërge. Met satanisch genoegen zie ik hem vertrekken. Hoort-ie eens van een ander hoe belangrijk het is je aan de regels te houden. Lang leve de strenge school!
Anne Elzinga
J/M-redacteur Anne Elzinga is getrouwd met Ronald en moeder van een dochter (20) en twee zonen van 16 en 13 jaar.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
Recente reacties