Nu kerstmis rap nadert, word ik vervuld door mooie en positieve gedachtes over Koekie, onze 10-jarige pleegzoon. De afgelopen week was een aaneenschakeling van kleine gebeurtenissen, die me tot een tevreden opvoeder en pleegvader maakten.
1. Hij heeft zich snel aangepast aan mijn nieuwe manier van voorlezen. Die begint ermee dat de laatste halve pagina die ik de vorige avond heb voorgelezen nu hardop door hem gelezen wordt. Pas dan ga ik weer verder met een bladzijde of tien. Hij doet het nu uit zichzelf en ziet het niet langer als een straf. Want dat was het tot niet zo lang geleden. Zelf hardop lezen stond voor hem gelijk aan stokslagen. En hij doet het nog goed ook.
2. Hetzelfde gebeurt met Rekentuin. Hij mag een halfuur zijn gang gaan op de computer als hij eerst twee of drie series sommen heeft gemaakt. Pas dan mag hij spelletjes doen of voor de 412de keer die clip van Bruno Mars met die mannen in apenpakken kijken. Ook dat staat niet meer gelijk aan eenzame opsluiting. ‘Frans, mag ik Rekentuin doen?’ vraagt hij nu.
3. Een van de grote problemen was bijna tweeënhalf jaar lang naar bed gaan. Treuzelen, zeuren, huilen… het hele arsenaal aan vertragingstactieken haalde hij uit de kast om niet rond achten naar boven te hoeven. Ook al verdwenen. Snel gaat het nog steeds niet, maar het is niet langer een moment waar ik tegenop zie. Binnen vijf minuten nadat een van ons heeft gezegd dat het bedtijd is, sloffen we dezer dagen samen naar boven.
4. Wat me ook blij maakt, is zijn toegenomen taalvaardigheid. Laatst zagen we vroeg in de ochtend mijn stiefdochter uit de auto van een man stappen. ‘Op heterdaad betrapt!’ riep Koekie enthousiast. Kijk, dat is correct gebruik van een uitdrukking en nog behoorlijk spits en grappig ook. Sowieso praat hij minder én samenhangender. Hij vertelt zelfs wel eens een verhaal zonder iedere zin met ‘toen’ te beginnen. Een vooruitgang van heb ik jou daar.
5. Echt euforisch werd ik vorige week echter van zijn gedrag tegenover bezoekers. Op donderdag kwam Charley spelen. Charley is een meisje uit zijn klas. Ze is iets jonger dan Koekie, roodharig, knap, lief en leuk. Hij gedroeg zich die namiddag zo gastvrij, hield zo goed rekening met haar wensen en reageerde zo volwassen op haar goedaardige pesterijen dat ik er een brok van in mijn keel kreeg. De volgende dag pasten we op Levi, het bijna 4-jarige buurjongetje. Alles stelde Koekie in het werk om het hem naar de zin te maken. Cars-filmpjes op de computer, kerstvertellingen, muziekclips. Toen Levi begon te huilen omdat hij even zijn zin niet kreeg van mijn vrouw, haalde Koekie zijn favoriete speelgoed tevoorschijn om hem weer rustig te krijgen. En toen we daarna naar restaurant Wagamama wandelden, racete hij met Levi in de buggy en in noodtempo door de straten van Amsterdam. ‘Harder Koekie,’ riep Levi en dan ging het nog harder. ‘Plas,’ riep Levi en dan reed hij door de grootste plassen regenwater die hij kon vinden. Dat zijn sokken en schoenen kletsnat werden, deerde hem niet. Hij was de perfecte grote broer. Hij ging zelfs met hem mee naar de wc in het restaurant en liet daarvoor zijn gebakken noodles met kip koud worden.
Met kerstmis tel ik graag mijn zegeningen. Een van de grootste ooit is de vooruitgang die onze pleegzoon met name het laatste halfjaar heeft geboekt. In welhaast ieder opzicht begint hij volwassen trekjes te vertonen.
Een slechte jongen is hij nooit geweest. Dat zit niet in hem. Maar nu slaagt Koekie er opeens in zichzelf soms weg te cijferen. Hij is een sociale jongen geworden en tot op het bot een goed mens.
Ja, de kersttijd doet rare dingen met mijn hoofd.
Laatst dacht ik zelfs even dat ik in staat ben een kind goed op te voeden. Maar die eer dient natuurlijk toch meer naar zijn moeder en naar mijn vrouw te gaan.
Maar goed, ik heb het wel even gedacht.
Frans Lomans
Frans Lomans (55, hoofdredacteur van Panorama en Nieuwe Revu, kinderloos) en zijn vrouw Céline van Gennep (51, artdirector van J/M en moeder van de 25-jarige Rosa) zijn getrouwd in 2001 en hebben geen eerdere ervaring als pleegouders.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
Recente reacties