Even terug in de tijd. Ik ben 31, single en begin mijn televisie-carrière bij SBS met een reisprogramma: Vakantie tv. Als ze me na de screentest bellen om te vertellen dat ik gekozen ben, kan ik het niet geloven. Het is het begin van twee fantastische reisjaren. Iedereen die zegt dat het maken van reisprogramma’s zo leuk líjkt maar dat het ‘zo hard werken’ is, liegt. Want wat hebben we een lol tijdens die vele tripjes.
Nog een paar dagen en dan hebben we de leukste feestdag van het jaar: Koninginnedag. Ga je ‘struinen’, dan kun je er een feestelijke en profijtelijke dag van maken. Continue reading
Vanmorgen stond Yaël met een pluk haar in haar mond. Mijn haar. Dat had ze met haar tandjes uit mijn hoofd getrokken. En dat deed wel een beetje pijn.
‘Céline en Frans, luister!’ zegt Koekie, onze inmiddels 11-jarige pleegzoon. ‘Ik heb een rap gemaakt.’
Wij staken even onze andere bezigheden.
‘Ik ben Koekie,
ik woon in het bos,
ik kan niet rappen,
want mijn tanden zitten los.’
Hij laat het vergezeld gaan met de zo karakteristieke handbewegingen van een rap. Als hij klaar is, zegt hij: ‘Goed hè!’
‘Ja Koekmans, heel goed,’ antwoorden wij.
Ik heb een heel leuke overbuurvrouw. Naast ‘leuk’ denkt ze ook vaak met mij mee. Zo mailde ze me een artikel van Esther Kluwer met de titel: ‘Vergeving na scheiding, heeft dat (nog) zin?’ Wilde je daar meer over weten, dan kon je naar Utrecht komen voor een lezing. Toegang en broodjes gratis.
Toen onze kinderen de diagnose ADD en ADHD kregen, waren mijn vrouw en ik bezorgd en opgelucht tegelijk. Maar we voelden ons ook schuldig dat we het niet eerder hadden ontdekt.
De reactie van mijn ouders was heel anders.
‘Dat hebben ze niet van ons,’ zegt mijn moeder meteen. Ook mijn vader schudt zijn hoofd: ‘Dat soort aandoeningen komt aan mijn kant van de familie ook niet voor.’ Hij denkt even na. ‘Al was oom Julius wel wat sloom.’
Als je kind geld wil verdienen op Koninginnedag, kan hij naast de verkoop van oude spullen (zie mijn blog van vorige week) ook etenswaren en drinken verkopen, of muziek maken en kunstjes vertonen.
Als ik ’s ochtends wakker word na een nacht diep slapen, moet ik eerst tellen hoeveel kinderen ik die dag heb. Sommige mensen worden wakker en weten even niet wat voor een dag het is, ik weet niet hoeveel kinderen ik in mijn huis heb. Als ik eenmaal geteld heb, weet ik ook welke dag het is…
Vorige week schreef ik al over de dubbelfunctie die ik, als moeder van een gehandicapt kind, heb. Ik ben Yaëls moeder, maar ook haar zorgmanager. En in mijn rol als zorgmanager heb ik mezelf de afgelopen jaren nogal zwaar bewapend. Ik heb een harnas, een schild en ik heb een zwaard dat ik regelmatig slijp. Het harnas en het schild zijn mijn geestelijke afstand tot de ander, en het zwaard is een verbaal zwaard, waarmee ik fel kan uithalen.
We zijn in ons gezin al een flink aantal weken aan het onderhandelen. Dochterlief wil namelijk een smartphone voor haar verjaardag. Nu wordt ze 14 en veel vriendinnen hebben er al eentje, maar toch staan we niet te juichen. Die krengen zijn duur, de abonnementskosten kunnen erg uit de hand lopen en voor je het weet is het elektronische speeltje gejat of kwijtgeraakt.