Het is weer avondvierdaagse-tijd. Ook in ons dorp loopt de schoolbevolking, kinderen, leerkrachten en ouders, door de straten. Een fantastische traditie. Want: leuk, sociaal (kinderen zien elkaar eens buiten school en je spreekt medeouders nog eens wat langer), gezond, sportief, gezellig en supergoedkoop.
‘Doorwaakt in Den Haag’. Mijn oog werd getrokken door deze columnkop in de NRC van vorige week. Hoogleraar rechtspyschologie Harald Merckelbach laat in het stuk zien wat de gevolgen zijn van slaaptekort en suggereert dat de Catshuis-onderhandelingen misschien ook wel mislukt zijn door een ‘platvloerse factor’: van onderhandelen word je moe en wie moe is kan niet meer scherp nadenken.
Op woensdag na de honkbaltraining bleven er nog drie spelers hangen: Arend, Finn en Koekie, onze 11-jarige pleegzoon. Ze kwamen in een bouwput vol met modder terecht. Koekie’s schoenen, door hemzelf tijdens onze vorige vakantie voor 21 dollar aangeschafte grijze Nikes, waren niet langer herkenbaar vanwege de troep.
Kantklossen, motorrijden, figuurzagen, zingen in een koor, boetseren, lief zijn voor je ex… Noem maar op. Als je even je tanden erin zet, kun je alles leren. Maar één ding lukt mij lastig. Heel lastig.
We zijn geweldig! We kunnen elkaar van geluk in de armen vallen, desnoods op de schouders rammen. We mogen elkaar in ieder geval uitgebreid feliciteren, want wij – de Nederlandse ouders – voeden uitstekend op, zo concluderen wetenschappers naar aanleiding van de internationale studie Health Behaviour in Schoolaged Children.
Over vijf weken begint in de regio Zuid de zomervakantie al. Waarschijnlijk probeer je als gezin gezamenlijk twee of drie weken weg te gaan, en probeer je dit jaar nog iets meer op de kosten te letten dan voorgaande jaren. Daarnaast kun je hopelijk nog – fijn en voordelig – een logeerweek bij grootouders of andere familie regelen.
Yaël heeft vandaag haar kakkersoutfit aan. Een McGregor-bloesje met een BB-ruitje in zachtgroen en een roze broek. Het staat haar fantastisch. Vanmorgen twijfelde ik even of het niet meer een dag was voor een bohemiennerig tuniekje met haar skinny jeans, maar ik dacht: die kan ze morgen ook nog aan, het blijft de hele week mooi weer.
Tijdens de vakantie zaten we aan de rand van het zwembad. Koekie, onze 11-jarige pleegzoon, had bij wijze van hoge uitzondering tijd, zin en aandacht voor een goed gesprek. Het thema was door hemzelf aangedragen. Waarom heeft mama me weggedaan? Voor zover ik in zijn hoofd kan kijken, is dat de zes miljoen euro vraag. De vraag waar hij het liefst een antwoord op zou hebben. Zolang hij dat antwoord niet heeft, zal zijn leven een soort van raadsel blijven.
‘Jongens, we gaan voortaan weer samen eten,’ zeggen mijn vrouw en ik opgewekt tegen de kinderen. ‘We willen dat jullie vanavond om half zes aan tafel zitten.’
De kinderen grinniken alsof we gestoord zijn. Samen eten? Waar is dat voor nodig? Ze hebben toch een smartphone? Dat is al meer dan genoeg sociaal contact. Eten doen ze het liefst met een lepel in de ene hand, terwijl ze met de andere twaalf vriendinnen app’en dat ze aan het eten zijn. Liggend voor de tv, op hun eigen kamer.
Hemelvaart en Moederdag. Religie versus commercie. Op deze dagen heb ik het een beetje moeilijk. Niet dat ik huilend rondloop, maar ik ben me dan nogal bewust van het begrip ‘moeder’. De mijne is 12 jaar geleden overleden en ik kan me de eerste Moederdag daarna nog goed herinneren. Ik werd zo verdrietig van alle commercie. Rot op met je Fleurop. Op zich is er niets mis met een mooie bos bloemen, ik verwende mijn moeder ook. Maar als je je moeder net hebt begraven, kan je geen bloemen meer zien en ben je blij als het weer maandag is.