Van tijd tot tijd voeren Hanno en ik een serieus gesprek over Yaël en de zorg voor haar. Niet dat we dat inplannen of zo, maar dat gesprek ontstaat soms, dat moet soms gevoerd worden. In zo’n gesprek proberen we de onmogelijke vraag te beantwoorden of het nog gaat zo. Houden we het nog vol? Is de vorm die we gevonden hebben nog goed?

Continue reading →