‘Jongens, we gaan voortaan weer samen eten,’ zeggen mijn vrouw en ik opgewekt tegen de kinderen. ‘We willen dat jullie vanavond om half zes aan tafel zitten.’
De kinderen grinniken alsof we gestoord zijn. Samen eten? Waar is dat voor nodig? Ze hebben toch een smartphone? Dat is al meer dan genoeg sociaal contact. Eten doen ze het liefst met een lepel in de ene hand, terwijl ze met de andere twaalf vriendinnen app’en dat ze aan het eten zijn. Liggend voor de tv, op hun eigen kamer.

Continue reading →