Zeven jaar single mama. Dat is genoeg tijd om niemand meer ‘nodig ‘ te hebben. Voor de praktische zaken dan. Begrijp me vooral niet verkeerd, want ik zou de laatste zijn die op alle fronten niemand meer nodig heeft. Maar een mooi nieuw schilderij hoeft niet meer te wachten op die mannelijke touch om opgehangen te worden. Ik boor zelf die gaten in de muur. Die nieuwe kledingkast van Ikea inclusief heel erg lastige laatjes schrikt mij ook niet meer af. Die kapotte wasmachine weer aan de praat krijgen? Ik probeer het en het lukt.

Ik kan nog meer dingen opsommen die ik ondertussen geleerd heb zelf te doen, maar zo interessant is dat niet. Mijn punt is dat je niet afhankelijk moet zijn van iemand om dergelijke dingen in je leven gedaan te krijgen. Wellicht was je gewend dat the man in the house dat deed. Daar kun je extra verdrietig over gaan zitten zijn, of je accepteert het en onderneemt actie. Bel die klusjesman of, verleg je grens en dus nog beter: doe het zelf. Ten eerste bespaar je geld en ten tweede geeft het een goed gevoel als die kast daar ineens staat door jouw toedoen! De eerste dag dat mijn Grunda kast af was, heb ik wel dertig keer mijn sokken bekeken. En maar schuiven met die lades.

Maar er is iets wat nooit went: vakanties. Het is voor mij de ultieme confrontatie dat ik geen gezin vorm. En zeker als ik op ‘t strand lig en die lollige vader zijn kind vrolijk de lucht in zie gooien. Sorry, ik ben dan gewoon stikjaloers en verdrietig tegelijk. Iedere relativering is dan ook meteen zoek. Want die vader is wellicht een ontzettende hork die alleen op de vakantie aandacht voor zijn kind heeft, en al helemaal geen gezellige tafelheer meer is. Dat zie ik allemaal niet. Ik zie op zo’n kritiek moment mijn eigen tekortkoming. Ik ben geen gezin.

Dus lang leve het voortschrijdend inzicht. Er bestaat namelijk een reisorganisatie die dit probleem begrijpt en vakanties biedt voor alleenstaande ouders. Dat klinkt misschien benauwend en – eerlijk is eerlijk – dat dacht ik zelf ook. ‘Tsss, ik kan heus wel alleen met vakantie en dan bijt ik maar een keer extra op mijn lip als ik die-leuke-vader-in-de-zee zie staan. Ik kan dat heus wel.’ Dat soort stoere redeneringen zijn mij niet vreemd.

Maar ik ben ‘omgegaan’, wie niet waagt… Ik zit nu dus aan het Turkse strand, met mijn bruine billen in het zand, via… Estivant. Voor de goede orde, dat is niet hun slogan.

Ik draai de parasol terwijl mijn lieve Mirre wordt vermaakt door een team van zeer enthousiaste jongeren die het vermaak van kinderen als hoogste prioriteit in hun leven lijken te hebben. Mijn dochter is niet weg te slaan bij dit Estifun team . Zowel in de ochtend, middag als avond verzinnen ze de meest grappige activiteiten. Ik begrijp dus best dat Mirre liever met 16 andere kinderen vossenjacht doet dan met haar moeder op het strand te yahtzeeën. Hoe goed ik ook ben…

Ik smeer me nog eens in en bespreek met een andere single mama de zonnebril van die aantrekkelijke Turkse strandtent-eigenaar. Ze vraagt zich hardop af: ‘Welke kleur ogen zou hij hebben?’ om vervolgens aan mij te vragen: ‘Zeg, jij nog eentje?’ Biertjes, koetjes en kalfjes. Die ideale vader gooit zijn dochter nog eens omhoog, maar kijkt daarna direct iets te lang naar ons.
Zou-ie jaloers zijn?

Mariëtte Fehmers
is 44 jaar en woont samen met haar dochter van 8 in Amsterdam. Ze is ex-presentatrice van SBS6 (Hart van NL, Verloskundigenpraktijk en Klussen en Wonen) en werkt tegenwoordig als ondernemer. Ze heeft MAD Company opgericht, een datingsite en community voor single parents. Dit is ontstaan vanuit ervaring want Mariette is nu zelf zeven jaar single mama. Haar persoonlijke ervaringen over, en de ups and  downs van het alleenstaand ouderschap zal Mariette in haar blog beschrijven.