Naar goed traditioneel gebruik maken we aan het eind van het jaar de balans op. Wat hebben we dit jaar goed gedaan? Wat kan volgend jaar beter? Ook op opvoedgebied is er heel wat te evalueren. Wat zijn goede opvoedvoornemens voor 2012? Zie hier mijn top 10 (niet perse in volgorde). Laat ons weten wat jouw goede voornemens zijn en vul de poll in op jmouders.nl.
Berichten van
Goede voornemens: dit jaar ga ik het anders doen
Multiculti Kaaskop
Als Geert Wilders kinderen had gehad, was hij dan minder radicaal geworden? Je zou het bijna gaan denken, als je de uitkomsten van het grote J/M Opvoedonderzoek 2011 ziet. Daar waar politici bij voortduring roepen dat de multiculturele samenleving is mislukt, erkennen ouders dat deze juist bepalend zal zijn voor het toekomstige geluk van hun kinderen.
Koekie’s afscheid nadert
Het schooljaar loopt op zijn einde. En daarmee het verblijf van Koekie op de Oscar Carré School. Onze 10-jarige pleegzoon heeft er twee jaar doorgebracht. Tot groot genoegen van hemzelf. Vanwege de ronduit miserabele leerresultaten niet per se tot ons genoegen. Hij gaat er vast en zeker de recordboeken in als de leerling die het minste aantal toetsen heeft gemaakt. Pas afgelopen week kregen we voor het eerst dit schooljaar het heuglijke bericht dat hij, onder het toeziend oog van juf Gonda, een proefwerk tot een goed einde had gebracht. In etappes weliswaar, maar toch.
Yaël is niet haar epilepsie
‘Nog even blijven zitten, lieverd, we zijn bijna klaar.’ Met zijn tweeën houden wij, Yaëls ouders, Yaël in bedwang. We zijn in het ziekenhuis voor een EEG en ze moet minimaal 20 minuten blijven zitten, het liefst zo stil mogelijk. Dat is nogal een opgave voor een kind dat altijd in beweging is. Tijdens het EEG tuurt de laborante aandachtig naar het scherm. ‘Nu wordt ze weer druk,’ zegt ze als Yaël gromt en met haar handjes fladdert. ‘En dan zie ik ook meteen die epileptische piekgolven.’
‘Wordt het niet tijd dat Yaël af en toe uit logeren gaat?’
Het is crisis bij ons. De geliefde ziet er even geen gat meer in. Het gebrek aan ontwikkeling van Yaël, de ernst van haar handicaps, dat alles maakt hem moedeloos. Het is voor het eerst dat ik hem zo somber zie.
Het leven voelt voor hem als een herhaling van zorgtaken, zonder horizon. Hij zegt het letterlijk: ‘Vannacht stond ik een poepluier te verschonen en over drie jaar sta ik ‘s nachts nog steeds poepluiers te verschonen. Twee jaar geleden liet Yaël eindeloos haar tol draaien, dat doet ze nu nog steeds en over twee jaar doet ze het nog. We kunnen nu nauwelijks ergens heen met haar en dat verandert ook niet.’
Tempobeurs voor ouders
Ben ik een opfokouder? Mijn zoon hoeft daarover geen seconde te twijfelen. ‘Natuurlijk ben je dat!’ antwoordt hij uit de grond van zijn hart. Deze week heeft hij proefwerkweek en inderdaad weten we precies wanneer hij welk vak heeft. Dus als hij ’s avonds lekker achter de computer zit te kijken naar zes verschillende Amerikaanse honkbalwedstrijden en tegelijk een spelletje speelt op mijn iPhone, krijgt hij voortdurend bezorgde vragen van zowel zijn vader als moeder. Heb je wel genoeg gedaan? Moet je niet nog even je wiskunde doornemen? Zal ik je toch nog even overhoren?
Het meisje heeft vermoedelijk nog nooit een Yaël ontmoet
Het is druk in de Amsterdam-Zuidse kinderschoenenwinkel. Voor de deur staat een hele rij bakfietsen en binnen wemelt het van de kinderen.
Ik besluit het er toch op te wagen. Het wordt al mooi weer en Yaël móét nieuwe zomerschoenen omdat haar voeten weer flink gegroeid zijn.
Ik wil gewoon haar moeder zijn
‘Werken jullie volgens een bepaalde methode aan Yaëls ontwikkeling?’
De kinderpschychiater stelde een legitieme vraag: een beetje gehandicapt kind heeft een methode. Een methode die belooft dat het kind zich binnen zijn mogelijkheden optimaal zal ontwikkelen. Zo zijn er ouders die werken volgens de Floortime-methode, waarbij iedereen letterlijk op de vloer zit en ligt. Dan ken ik ouders die de Son Rise-methode omarmd hebben, ouders die helemaal into Feuerstein zijn, en kinderen die ‘ingetraind’ (zo heet dat echt!) worden volgens methodes met onheilspellende namen als PECS en TOTCOM.
Stiekem je kinderen bespioneren
Stress over het internetgebruik van je kinderen? Sommige van mijn collega-redacteuren wel. Vorige week laaide de discussie tijdens een vergadering hoog op. Laat je je kind online zijn gang gaan? Of houd je toch beter maar een vinger aan de pols? Een van mijn collega’s biechtte op dat ze stiekem checkt welke sites haar kinderen bezocht hebben. Een andere ontfutselde haar kroost hun Hyves-inlog. Weer een ander vindt al die gluurderij maar niks en laat haar dochter virtueel rustig haar gang gaan.
Koekie is eigenlijk geen pleegkind meer
Koekie is nu 89 weken bij ons en wordt volgende maand 10. Langzamerhand ben ik vergeten dat hij onze pleegzoon is. Zo voelt het eigenlijk niet meer. Ik heb ook het idee dat hij het aan het vergeten is. Al weken lang heeft hij het woord ‘pleegkind’ niet meer in de mond genomen. Hij gebruikt het niet meer als excuus, wij ook niet.