Bron: Flickr
Sinds de rechtszaak is de reclassering in ons leven. Volgens een uitspraak van de rechter moet Zoon de aanwijzingen van de reclassering opvolgen. Maandag hebben we een lunchafspraak met Anna, zijn persoonlijke reclasseerder. Een intelligente, jonge vrouw die verbazend goed met Zoon én ons overweg kan. Zoon, die normaal niet wil praten, verrast ons alle drie door het voortouw te nemen. Hij heeft vragen voor Anna.
Aan lezen heeft onze 8-jarige pleegzoon nog steeds een gruwelijke hekel. Boeken vindt hij ‘stom’. Desondanks was enige tijd het striptijdschrift De Dikke Willem een van zijn meest waardevolle bezittingen. Koekie had er een speciale verstopplaats voor gecreëerd. Het duurde even voor we erachter waren dat dit alles te maken had met de tekeningen van vrouwen met grote borsten.
De kou zet mensen niet aan tot schrijven. Helaas. Liever zit men onder een warme deken voor de televisie of het haardvuur, of speelt men een spelletje Triviant. Wat een teleurstelling. Hoopvol en een beetje stiekem breng ik iedere dag een vluchtig bezoekje aan de website van J/M. Gewoon, om te lezen of er nog leuke nieuwtjes zijn, en natuurlijk om te kijken of er iemand gereageerd heeft op mijn blog. Of desnoods op een andere blog, als er maar gereageerd wordt. Want dan wordt het leuk. Ik voel me dan net een verliefde puber die ‘s middags na schooltijd zachtjes naar de brievenbus sluipt, schichtig om zich heen kijkend. In een snelle beweging wordt de klep geopend. Eén blik in de donkere ruimte is voldoende om vast te stellen dat er… geen post is. Niets. Een lege brievenbus.
Thibeau zwaait met een cd‘tje als ik kom aanlopen. ‘Gelukt!’ zegt hij. ‘Klootzak,’ zegt Lars tegen Thibeau. En als ik mijn wenkbrauwen optrek snel daarachteraan: ‘Ja, ‘t is gelukt.’
Thibeau, Lars, Maurits en Lennard hebben me de hele week lastiggevallen met slappe smoezen, die mij ertoe moesten brengen om ze uitstel te verlenen voor hun filmproject. Mexicaanse griep, tennistoernooi en de obligate vastgelopen computer passeerden de revue. Ik hield mijn poot stijf en de inleverdatum ongewijzigd.
‘Kijk nou gewoon eens met je ogen en niet met je handen,’ schreeuw ik hem toe als zijn kleine vingertjes weer ergens aanzitten waar ze niet aan zouden moeten zitten.
‘Hou eens op met dat zetten!’ zeiden we de eerste weken en maanden vol wanhoop, omdat dit het enige werkwoord was dat hij gebruikte.
‘Begrijp je nou nog steeds niet dat door dat drukke gedoe van jou op school andere kinderen hun werk niet kunnen doen?’ zegt mijn vrouw voor de 412de keer tegen hem, als juffrouw Willemien meedeelt dat zijn mond weer eens een dag niet stil gestaan heeft.
‘Heb je nog een verhaaltje over je werk, mama? Ah, toe, één verhaaltje, een heel kort verhaaltje, een mini-klein verhaaltje? Een piep-, piep-, piepklein verhaaltje?’ Dit is wat mijn dochter me ongeveer iedere dag vraagt als ik haar naar bed breng.
‘Hè Anne!’ Een stem uit een ver verleden. Het is Klaas, een jongen die ik ken uit mijn studietijd. Nou jongen. De sexy krullenkop is in de loop der jaren veranderd in een pittig grijs-kaal stekelkopje. En van de gespierde torso is ook niet veel meer over. Maar hè, wie ben ik? In een sneltreinvaart informeren we elkaar over onze vorderingen sinds 1985. We werken het hele scala af: liefde, relaties, gezondheid, werk. Al snel komen we aan bij het favoriete onderwerp: de kinderen.
Komende zaterdag gaat Koekie, onze 8-jarige pleegzoon, een nacht logeren bij zijn moeder. Als er niets tussenkomt. Het is zo’n half jaar geleden dat hij bij haar en de vier nog thuiswonende broertjes en zusjes heeft geslapen. Om hem zaterdagmiddag pico bello af te kunnen leveren bij moeder hebben we voor zaterdagochtend al een afspraak gemaakt bij kapper Robbedoes (‘strakke lijn’).
Zo’n kerstgala brengt altijd een hoop opschudding met zich mee. De meeste mensen konden al sinds de eerste dag na de zomervakantie nergens anders over praten. Al maanden hoor ik verhalen aan over jurken die net niet tot dáár, maar ook weer niet helemaal tot hier komen en die niet turquoise, maar ook weer niet gewóón lichtblauw zijn. De dress code schrijft avondkleding voor. Dat is voor veel jongens een issue omdat het betekent dat ze in pak moeten komen. Zo’n vernedering weigeren de meesten bij voorbaat al te ondergaan.
Eén voor één wens ik de kinderen van 3A een fijne vakantie en ‘veel plezier beneden’. Ze hebben keurig hun kerstdiner van appeltaart en loempia’s opgegeten (en, oké, af en toe iets uit het raam gegooid) en gaan nu dansen in de aula. Ze hebben hun mooiste kerstkleren aangetrokken. Onder Ashley’s strakke zilveren jurk tekenen zich onbarmhartig de groeven van een te strakke onderbroek af. Nina trekt nog snel een plakbandje van een kerstslinger, bevestigt daarmee het losgesprongen schouderbandje aan haar jurk en loopt dan met een grote glimlach de deur uit.
Written by
Recente reacties